Uzasadnienie
Z przedłożonych przez skarżącego materiałów wynika, iż poczynił on starania o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287/ w sprawie restrukturyzacji zaległości wobec Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Z treści art. 2 pkt 2 i art. 9 pkt 2 tejże ustawy wynika, że organem restrukturyzacyjnym jest organ właściwy do poboru należności a postępowanie restrukturyzacyjne toczy się według przepisów właściwych do wymiaru i poboru należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Z materiałów załączonych do skargi wynika, iż Marek W. w trybie skargowym zakwestionował zasadność pozostawienia bez rozpatrzenia jego wniosku restrukturyzacyjnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. Inspektorat nr 6 w P. a pisma władz przełożonych tegoż Inspektoratu uznał za przejaw samowoli urzędniczej, co skutkowało wniesieniem skargi w sprawie niniejszej.
Skarga ta podlega jednak odrzuceniu, albowiem z treści art. 83 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz.U. nr 137 poz. 887 ze zm./ wynika, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie ustalenia wymiaru składek, rok poboru, a także umorzenia należności z tego tytułu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
Oznacza to, iż sądem właściwym do rozpoznania spraw restrukturyzacyjnych o należności Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Z tych przyczyn na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji.