Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 16 września 1986 r., sygn. akt III SA 437/86

Tezy

Nie każde fizyczne opuszczenie lokalu jest równoznaczne z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/.

Opuszczenie bez wymeldowania się miejsca pobytu stałego, jako jedna z niezbędnych przesłanek możliwości wymeldowania przewidzianej w art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu, wyrażające się w trwałym opuszczeniu tego lokalu, jako następstwa takiego zamiaru osoby opuszczającej lub jako następstwa wykonania orzeczenia eksmisji.