Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 23 listopada 1994 r., sygn. akt III SA 217/94

Tezy

Zgodnie z art. 26 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym w 1992 r., wydatki na cele mieszkaniowe ustalało się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.

W rozpoznawanej sprawie przedstawione rachunki budziły szereg wątpliwości przede wszystkim ze względu na ich adresata i fakt nie uwzględnienia w cenie zakupu materiałów budowlanych podatku obrotowego, bądź też przeznaczenia tych materiałów na cele inwestycyjno-zaopatrzeniowe, w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika aby skarżący sami prowadzili działalność gospodarczą w zakresie budownictwa.

W tych warunkach organy podatkowe, kierując się wyrażoną w art. 80 Kpa, zasadą swobodnej oceny dowodów miały podstawy do uznania, że część wydatków nie jest należycie udokumentowana.