Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organów podatkowych, iż brak było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności kwestionowanych przez skarżących decyzji Urzędu Skarbowego w S. Po pierwsze, decyzje te posiadały umocowanie w postaci powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
Zastrzeżenia może wzbudzać jedynie to, iż organ podatkowy nie powołał pełnej podstawy prawnej swoich decyzji, tj. nie wskazał w sposób prawidłowy i wyczerpujący także przepisów regulujących zasady rozliczania kosztów prowadzonej działalności gospodarczej oraz darowizny.
Po drugie, z analizy akt sprawy i treści uzasadnień decyzji Urzędu Skarbowego w S. nie wynika, by doszło do rażącego naruszenia tak przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Nie sposób bowiem twierdzić, iż w sposób oczywisty zostało złamane obowiązujące prawo, zaś konsekwencje owego kwalifikowanego naruszenia prawa są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązywania zasady praworządności. Strony miały możliwość artykułowania swojego stanowiska - ich żądania zostały przecież przez właściwy w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu instancyjnym organ częściowo uwzględnione. Co do pozbawienia ich możliwości skorzystania ze środka prawnego w postaci odwołania, trzeba zauważyć, iż weryfikacją prawidłowości postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania mogło zapewnić złożenie skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący nie skorzystali z tego prawa, czym zamknęli sobie drogę do przeprowadzenia kontroli decyzji dotyczących określenia podatku dochodowego za 1993 r. Uruchomienie zaś nadzwyczajnego trybu postępowania nie może - ze swego założenia i funkcji procesowej - prowadzić do zastępowania mechanizmu kontroli instancyjnej decyzji /pełnej kontroli decyzji rozstrzygającej daną sprawę/.
Sąd podziela także stanowisko zaprezentowane przez Ministra Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, iż błędne powołanie przez Izbę Skarbową w B. podstawy prawnej wydanych decyzji z 13 marca 1996 r. nie było uchybieniem, które mogło wywrzeć wpływ na wynik sprawy. Treść uzasadnienia tychże decyzji świadczy, iż Izba Skarbowa przeprowadziła postępowanie zmierzające do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 par. 1 Kpa. W istocie doszło więc do podjęcia negatywnego dla skarżących rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji /odmowy stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji Urzędu Skarbowego w S./ - art. 158 par. 1 Kpa.
Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, skarga - na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - podlegała oddaleniu.