Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 24 stycznia 1986 r., sygn. akt III SA 1335/85

Tezy

Korzystanie przez rzemieślników ze zryczałtowanych form opodatkowania, przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 lipca 1983 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od niektórych grup podatników oraz w sprawie opłaty skarbowej z tytułu wykonywania rzemiosła /Dz.U. nr 43 poz. 196/, było uzależnione od spełnienia określonych warunków w tym od stanu zatrudnienia, to jest liczby pracowników zatrudnionych przez rzemieślnika. Warunkiem opłacania opłaty skarbowej zamiast podatków obrotowego i dochodowego przez rzemieślników było zatrudnienie nie przekraczające jednego pracownika /par. 14/.

Przepisy rozporządzenia dopuszczały również możliwości opłacania karty podatkowej lub opłaty skarbowej, gdy działalność była wykonywana przez wspólników pod warunkiem, że łączna liczba wspólników, uprawnienia wynikające z rozporządzenia należało oceniać z punktu widzenia limitu zatrudnienia biorąc pod uwagę łączną liczbę wspólników i pracowników. Dotyczyło to również uprawnień do korzystania z obniżki opłaty skarbowej, o której mowa w par. 15 ust. 4 rozporządzenia.