Uzasadnienie
"I.V." Company LTD w Ł. dokonała zgłoszenia celnego, którego przedmiotem były importowane przez nią materiały do pisania. Od ww. towarów zostały ustalone należności celne w kwocie 3.267.000 zł.
Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie 6.09.1990 r. Dnia 17.09.1990 r. Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325 ze zm./ odmówił zwolnienia od cła przywozowego towarów odprawionych według ww. zgłoszenia celnego stwierdzając, że w rozumieniu powołanego przepisu nie podlegają zwolnieniu od cła towary importowane przez podmiot gospodarczy z przeznaczeniem do ich dalszej odsprzedaży, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie do Prezesa GUC wywodząc w uzasadnieniu, że jest przedsiębiorstwem z udziałem kapitału zagranicznego działającym na podstawie decyzji Prezesa Agencji ds. Inwestycji Zagranicznych, a przedmiotem działalności firmy jest m.in. prowadzenie handlu wewnętrznego i zagranicznego. W związku z powyższym oraz treścią art. 1 ust. 2 i art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy powinny być zwolnione od cła środki, które przeznaczone są do działalności handlowej.
Prezes GUC decyzją z 25.10.1990 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. stwierdzając m.in., że "zwolnieniu od cła podlegają przedmioty wymienione w art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, o ile mają one służyć potrzebom własnym Spółki, a nie są przeznaczone do wprowadzenia do obrotu".
Na decyzję Prezesa GUC Spółka złożyła skargę do NSA zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych /Dz.U. nr 41 poz. 325 ze zm./ przez przyjęcie, że towary importowane przez Spółkę w celu ich dalszej odsprzedaży w ramach udzielonego zezwolenia nie są innymi środkami przeznaczonymi do prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, co nie uzasadnia zwolnienia od cła przywozowego,
- - naruszenie przepisów prawa formalnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza art. 7, art. 77, art. 107 par. 1 i 3 Kpa, i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. bądź stwierdzenie ich nieważności.
W uzasadnieniu skarga wywodzi, że ustawodawca wprowadzając ograniczenia w pkt 2 ust. 1 art. 30 ustawy co do możliwości bezcłowego importu towarów przez Spółkę typu joint venture zawęził je jedynie do:
- - przeznaczenia maszyn, urządzeń i innych środków do prowadzenia działalności określonej w zezwoleniu,
- - 3-letniego terminu przywozu tych przedmiotów.
Z art. 30 cyt. ustawy wynika - zdaniem Spółki - regulacja pełnej preferencji celnej dla podmiotów gospodarczych z udziałem zagranicznym, a ograniczenia muszą wynikać ze szczegółowego przepisu prawa, którego w omawianym przypadku znaleźć nie można. Ponadto skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja nie powołuje się na podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz ogólnikowo podnosi, iż Prezes GUC nie zastosował się do dyspozycji art. 7 i art. 77 Kpa.
Główny Urząd Ceł w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Dnia 21.03.1991 r. skarżący złożył do akt sprawy opinię prawną w sprawie zwolnienia od cła przywozowego towarów handlowych sprowadzanych z zagranicy, natomiast w przededniu rozprawy wpłynęło do Sądu od skarżącego pismo, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny po wszechstronnym rozpatrzeniu argumentacji prawnej strony skarżącej oraz Prezesa Głównego Urzędu Ceł zważył, co następuje:
Dokonując sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza prawo. Problem w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych. Zdaniem strony skarżącej, w rozumieniu tego przepisu importowane przez nią materiały do pisania przeznaczone do sprzedaży w ramach określonej w zezwoleniu działalności handlowej należy zaliczyć do "innych środków przeznaczonych do prowadzenia określonej w zezwoleniu działalności gospodarczej".
Interpretacja art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy przedstawiona przez stronę skarżącą nie jest trafna. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi tu o takie środki, które są przeznaczone nie dla prowadzonej działalności, lecz o środki przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Innymi słowy chodzi o środki, które stworzą warunki do wykonywania tej działalności. Ratio legis omawianego przepisu polega na umożliwieniu Spółce rozpoczęcia działalności przy pomocy środków własnych.
W omawianym wyżej stanie prawnym i faktycznym importowane przez stronę skarżącą materiały do pisania nie były środkami przeznaczonymi do prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, lecz przedmiotem tej działalności prowadzonej w celach zarobkowych.
Zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisów prawa formalnego, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 107 par. 1 i 3 Kpa z podkreśleniem istotnego charakteru tego naruszenia, mającego wpływ na wynik sprawy nie może się ostać. Ogólnikowość przedmiotowego zarzutu i pozbawienie go konkretnego merytorycznego uzasadnienia z jednoczesnym niezauważaniem elementów decyzji, które istnieją, powoduje, że zarzut skargi w tej mierze nie znajduje oparcia w aktach sprawy.
Mając na uwadze powyższe skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.