Uzasadnienie
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia /art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i może być ona wzruszona jedynie w drodze rewizji nadzwyczajnej wniesionej w nieprzekraczalnym terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia /art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ - por. także: uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia: 21 listopada 1996 r., III ZP 2/96 - OSNAPU 1997 Nr 10 poz. 158 oraz 29 kwietnia 1997 r., III ZP 13/96 - OSNAPU 1997 Nr 24 poz. 482/.
Powyższe reguły prawne stanowić mają gwarancję stabilizacji wydawanych w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej /art. 174 Konstytucji RP/ prawomocnych wyroków sądowych i w konsekwencji sprzyjać mają pewności obrotu prawnego, nawet w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie /ad casum/ narusza prawo, chyba że zachodzą przesłanki prawne uzasadniające wznowienie postępowania /art. 401 i art. 403 Kpc w związku z art. 59 ustawy o NSA oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 kwietnia 1997 r. - Dz.U. nr 78 poz. 483/. Skoro więc rewizja nadzwyczajna kwestionuje zasadność zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z tej przyczyny, że Sąd ten oparł swoje rozstrzygnięcie na ocenie prawnej wyrażonej we wcześniejszym, nie zaskarżonym rewizją nadzwyczajną, wyroku tegoż Sądu w tej samej sprawie, zarzucając, że ocena ta w rażący sposób narusza prawo i interes Rzeczypospolitej Polskiej, to oznacza to, że w danym wypadku rewizja nadzwyczajna opiera się na dwu sprzecznych z obowiązującym porządkiem prawnym założeniach, a mianowicie: zakłada dopuszczalność uchylenia, bezwzględnej mocy obowiązującej art. 30 ustawy o NSA zarówno w stosunku Sądu jak i organów orzekających w niniejszej sprawie i równocześnie zmierza do zmiany oceny prawnej wynikającej z wcześniejszego prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1995 r. /I SA 864/94/, pomimo upływu sześciomiesięcznego terminu do wniesienia rewizji nadzwyczajnej od tego wyroku, a więc z rażącym naruszeniem art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189/. Dlatego rewizja nadzwyczajna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy (...) orzekł, jak w sentencji.