Uzasadnienie
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Rewizja nadzwyczajna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie jest trafny zarzut rażącego naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./ stanowiącego, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określa zasady przyznawania i zwrotu oraz wysokość pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1 /tego przepisu/ oraz przepisu art. 97 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w porozumieniu z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast określa szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 /ustawy/, a także szczegółowe zasady przydziału i opróżniania tymczasowych kwater.
W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich powołane upoważnienia ustawowe nie udzielały Ministrowi kompetencji do uregulowania w drodze zarządzenia kwestii właściwości organów do załatwiania sprawy przyznawania pomocy finansowej dla policjantów, co jednakże uczynił przepisem par. 19 ust. 1 pkt 4 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów /M.P. nr 76 poz. 707/ w związku z przepisem par. 8 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu przez policjantów /M.P. nr 76 poz. 709/ poprzez określenie właściwości komendantów m.in. Wyższej Szkoły Policji w Sz. do wydawania decyzji w tych sprawach. Komendanci szkół policyjnych wymienionych w par. 19 ust. 1 pkt 2 lit. "c" nie byli terenowymi organami Policji w rozumieniu obowiązującego wówczas art. 6 ust. 1 ustawy o Policji; ustawa ta w art. 32 ust. 1 upoważniała komendanta szkoły policyjnej jedynie do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania.
W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjęty jest pogląd, że właściwość organów administracji publicznej do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych mogą określać wyłącznie przepisy ustaw i przepisy aktów prawnych wydanych na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie, zgodnie zaś z przepisem art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego organy te są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, a organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że decyzję o odmowie przyznania wnioskodawcy uzupełniającej pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe wydał Komendant Wyższej Szkoły Policji w Sz. w oparciu o powołane wyżej przepisy zarządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazujące jako podstawę ich wydania cytowane na wstępie przepisy art. 94 ust. 2 i art. 97 ust. 1 ustawy o Policji.
Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z przepisem art. 94 ust. 1 w związku z art. 97 ust. 5 ustawy sprawa udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, przy czym przepisy ustawy przyznające policjantom prawo do takiej pomocy finansowej nie określają organu właściwego do jej załatwienia. Powstaje w związku z tym zagadnienie, czy Komendant Wyższej Szkoły Policji w Sz. był właściwy do rozstrzygnięcia sprawy przyznania M. L. pomocy finansowej "na budownictwo mieszkaniowe" na podstawie ustawy o Policji czy też taką podstawę stanowiły wyłącznie przepisy wspomnianych zarządzeń, bowiem wbrew stanowisku Rzecznika Praw Obywatelskich w rozpoznawanej sprawie nie chodzi o to, czy Komendant Wyższej Szkoły Policji w Sz. był terenowym organem Policji w rozumieniu art. 6 ustawy, lecz czy w ogóle może być uznany za ustawowy organ Policji.
W związku z tym należy stwierdzić, że przepis art. 32 ustawy o Policji wyraźnie uznaje komendantów szkół policyjnych za organy Policji właściwe w sprawach powołania na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk a także przewiduje, że od decyzji w tych sprawach służy odwołanie do wyższego przełożonego z wyłączeniem roszczeń na drodze sądowej. Nie ulega też wątpliwości, że uprawnienie policjanta do uzyskania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu /domu/ mieszkalnego jest związane z jego stosunkiem służbowym, a zatem jest oczywiste, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy w drodze decyzji w odniesieniu do pełniącego służbę w tej szkole M. L. był Komendant Wyższej Szkoły Policji w Sz.
Nie jest trafny zarzut rażącego naruszenia par. 9 zarządzenia z 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów stanowiącego, że pomoc finansowa, na zasadach określonych w zarządzeniu, nie przysługuje policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości na podstawie dotychczasowych przepisów. Przede wszystkim należy wskazać, że przepis par. 9 tego rozporządzenia, w przeciwieństwie do przepisu par. 6 i par. 7 rozporządzenia, nie ma cech przepisu przejściowego, co oznacza, że nie ma zastosowania do sytuacji, w której skarżący nabył prawo do uzupełniającej pomocy finansowej na podstawie dotychczasowych przepisów, jednakże przed utratą mocy obowiązujących tych przepisów nie złożył wymaganego przepisami wniosku, a nowe przepisy nie przewidują uprawnienia, których skarżący się domaga.
W związku z tym należy przyjąć, że skorzystanie względnie nieskorzystanie z pomocy finansowej w pełnej wysokości na podstawie dotychczasowych przepisów w rozumieniu przepisu par. 9 rozporządzenia stanowi okoliczność faktyczną, którą należy uwzględniać w przyznawaniu pomocy finansowej przewidzianej w przepisach tego rozporządzenia.
Przepis ten nie stanowi natomiast podstawy żądania przyznania uzupełniającej pomocy finansowej w rozumieniu przepisów dotychczasowych, o którą skarżący nie wystąpił pod rządem tych przepisów.
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.