Uzasadnienie
Instytucji rewizji nadzwyczajnej, zachowanej jako środek zaskarżenia orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz organów pozasądowych dotyczą natomiast odrębne przepisy.
W art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189/ określono restrykcyjny w porównaniu z regulacją dotychczasową /wynikającą z art. 421 par. 2 Kpc/ termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej.
To nowe określenie dopuszczalności wniesienia rewizji nadzwyczajnej przewidzianej m.in. w art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ według art. 11 ust. 1 - ma zastosowanie do wszystkich rewizji nadzwyczajnych wnoszonych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej a więc niezależnie od daty wydania orzeczenia /przed czy po 1 lipca 1996 r./.
Tylko z mocy art. 11 ust. 5 ustawy nowelizacyjnej w sprawie, w której została wniesiona rewizja nadzwyczajna przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej, rozpoznanie tej rewizji następuje według dotychczasowych przepisów.
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą rewizję nadzwyczajną w pełni podziela uchwałę Składu Siedmiu Sędziów z dnia 21 listopada 1996 r. III ZP 2/96 stwierdzającą, że "od dnia 1 lipca 1996 r. niedopuszczalne jest wniesienie rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego po upływie sześciu miesięcy od dnia wydania tego orzeczenia".