Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 6 czerwca 2002 r., sygn. akt III RN 103/01

Metryka

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Spółki ograniczoną odpowiedzialnością w E. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 20 maja 1999 r. (...) w przedmiocie zarządzenia zwrotu towaru za granicę

Rozpoznanie

na rozprawie rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...)

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 22 września 2000 r., I SA/Lu 644/99 - uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w Lublinie.

Teza

Przyjęcie, że decyzja wydana na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny /Dz.U. nr 157 poz. 1027/ jest faktycznie zarządzeniem Ministra Gospodarki, oznaczałoby, że wszelkie decyzje administracyjne wydane na jej podstawie są wydane bez podstawy prawnej.

Zarządzenie Ministra, które weszło w życie w okresie obowiązywania nowej Konstytucji, nie może mieć powszechnie obowiązującego charakteru, nawet gdyby realizowało wytyczne ustawowe.

W zamkniętym systemie źródeł prawa powszechnie obowiązującego nie można uznać decyzji Ministra za akt normatywny, którego mocą można byłoby kształtować pozycję prawną niepodporządkowanych mu podmiotów. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że mimo uchwalenia ustawy brak jest legalnych możliwości uruchomienia instrumentów prawnych chroniących krajowy rynek przed nadmiernym przywozem towarów.

Taka wykładnia stałaby w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego i legalizmu działania jego organów, wyprowadzaną z art. 2 i art. 7 Konstytucji.