Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 15 stycznia 1993 r., sygn. akt III ARN 87/92

Metryka

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

sprawy ze skargi Rady Gminy (...) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy (...) w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 5 maja 1992 r. SA/Lu 391/92

Teza

Art. 109 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin /Dz.U. nr 16 poz. 96/ nie precyzuje formy zrzeczenia się mandatu.

Przeto może być wyrażony objaw woli w taki sposób, aby był wyraźnie uzewnętrzniony, wolny od wad i przyjęty do wiadomości przez adresata, czyli przez radę, do której został wybrany radny zrzekający się mandatu.

Brak określenia formy oświadczenia woli przy zrzekaniu się mandatu radnego ma charakter normy ustawowej bezwzględnie obowiązującej, która nie może być zmieniona w drodze aktów podustawowych, choćby uchwałą rady gminy.

Oświadczenie woli może być złożone ustnie na sesji do protokołu lub na piśmie indywidualnie albo połączone w jednym piśmie przez kilku radnych.

Akt zrzeczenia się mandatu ma charakter jednostronnego oświadczenia woli i nie można go ograniczać co do formy.

Tylko w razie wątpliwości co do skutecznego charakteru takiego oświadczenia można domagać się jego potwierdzenia na sesji rady bądź w inny sposób.

Kreowanie przez organy samorządu jakichkolwiek barier formalnych przy realizacji prawa radnego do zrzeczenia się mandatu jest niedopuszczalne, gdyż stoi ono w sprzeczności z regułą autonomii woli.

Uchwała rady gminy stwierdzająca wygaśnięcie mandatu radnego ma charakter deklaratoryjny i obowiązuje ze skutkiem od daty zrzeczenia się.

Sentencja

1. oddala rewizję nadzwyczajną.