Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny mimo braku w aktach dowodów świadczących o zasięgnięciu opinii przedstawicielstwa pracowniczego i o zwolnieniu skarżącego dopiero wtedy, gdy niemożliwe okazało się zaproponowanie mu innej pracy, uznał, że nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, ale podkreślił, że skarżący tych faktów nigdy nie kwestionował, chociaż z racji zajmowanego stanowiska /Dyrektor Wydziału Organizacyjno-Prawnego i Kadr/ miał pełną orientację w kwestiach związanych ze zwalnianiem pracowników - w tym jego samego - wskutek reorganizacji.
Co więcej, postępowanie skarżącego po wypowiedzeniu mu stosunku pracy wyraźnie świadczyło o tym, że nie kwestionuje decyzji o zwolnieniu z pracy.
Decyzja została wydana w trybie nadzoru, a więc w trybie nadzwyczajnym.
Warunkiem stwierdzenia nieważności, objętej tym postępowaniem decyzji Wojewody mogłaby być - zgodnie z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa - tylko daleko idąca jej wadliwość, to jest wadliwość wymagająca powrotu do stanu sprzed wydania decyzji.
Określił to trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 6 września 1984 r. II SA 737/84 stwierdzając, że za "rażące" należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.