Uzasadnienie
W chwili gdy Naczelnik Gminy decyzją z dnia 14 lutego 1983 r. udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę warsztatu mechaniczno-ślusarskiego, dla terenu, na którym miała być zlokalizowana ta inwestycja, nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który mógłby stanowić podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę /art. 3 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.
W zaistniałej sytuacji pozwolenie na budowę mogło więc być wydane na podstawie materiałów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 21 ust. 2 prawa budowlanego w jego brzmieniu sprzed nowelizacji prawa budowlanego, dokonanej ustawą z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185 ze zm./.
Wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku kategoryczne uznanie, że decyzja Naczelnika Gminy z dnia 14 lutego 1983 r. rażąco narusza prawo nie jest możliwe bez bliższego rozważenia treści materiałów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tak w postaci ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy z 1982 r., jak i uproszczonego planu zagospodarowania tej Gminy z 1974 r., i jego znaczenia jako podstawy wydania pozwolenia na budowę obiektu o charakterze usługowym.
Zadość temu nie czynią jednakże ani decyzja Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) z dnia 19 marca 1985 r., ani utrzymująca ją w mocy Decyzja Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 6 sierpnia 1985 r..
W tych okolicznościach nie było wystarczających przesłanek do stwierdzenia - jak uczynił to Naczelny Sąd Administracyjny - że zaskarżona do tego Sądu decyzja jest zgodna z prawem.