Uzasadnienie
Uwzględniając rewizję nadzwyczajną Sąd Najwyższy wskazał, że zaskarżony wyrok rażąco narusza art. 387 Kpc w związku z art. 11 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r.
Decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej oraz poprzedzająca ją decyzja wojewody, mimo błędnego uzasadnienia odpowiadają prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił przy rozpoznawaniu sprawy art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., który ogranicza zakres stosowania art. 5 ust. 1 tej ustawy.
Wykładnia art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy przyjęta w zaskarżonym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą komunalizacji podlega mienie ogólnonarodowe, choćby znajdowało się w nieformalnym użytkowaniu innych jednostek organizacyjnych, nie budzi zastrzeżeń.
Nie zasługuje natomiast na akceptację pogląd, że ograniczyła się ona do mienia, którego żaden podmiot nie użytkował. Przy przyjęciu takiego poglądu komunalizacja miałaby jedynie marginalne znaczenie.
Sąd Najwyższy podzielił stanowisko, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. ustanowił komunalizację z mocy prawa mienia ogólnonarodowego, które nie zostało formalnie przekazane innemu podmiotowi.
Od tej reguły przewidziany jest jednak wyjątek w art. 11 ust. 1 ustawy. Na jego podstawie składniki mienia ogólnonarodowego /państwowego/, o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą wykonywaniu zadań publicznych, należących m.in. do właściwości organów administracji rządowej.
Sporna działka służy wykonywaniu zadań publicznych w zakresie krzewienia historii i kultury narodowej, należących do właściwości organu administracji rządowej.