Uzasadnienie
Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 12 września 1991 r. III ARN 32/91 stwierdził, iż możliwość rozbieżności w orzecznictwie jest zawsze możliwa od momentu powstania jakiegokolwiek sądownictwa orzekającego w różnych składach. Nie jest to jednak okoliczność, która zawsze i w każdej sprawie musi prowadzić do naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej, chociażby dlatego, iż przez rozbieżności w orzecznictwie dochodzi się w rezultacie do lepszej, bardziej racjonalnej, prawidłowej i słuszniejszej interpretacji prawa.
Stanowisko, zgodnie z którym wszelkie rozbieżności w orzecznictwie stanowią zawsze naruszenie prawa w istocie rzeczy zmierza wprost do zakwestionowania niezawisłości sędziowskiej; jeżeli bowiem ustawodawca zamierza uniknąć rozbieżności interpretacyjnych może je wyłączyć przez rygorystyczne ukształtowanie treści normy, nie dopuszczające w ogóle żadnej interpretacji.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowy i odpowiada zarówno prawu, jak i aktualnym poglądom orzecznictwa.
W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r. III AZP 3/91 wyraźnie stwierdzono, iż na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, możliwe jest wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego także w sytuacji, gdy obiekt został wzniesiony bez pozwolenia budowlanego na terenie, dla którego nie było planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w momencie orzekania o rozbiórce plan taki przeznaczył ten teren na inne cele. Decydujące jest bowiem przede wszystkim to, czy obiekt został wzniesiony bez uzyskania pozwolenia, co jest zasadniczą przesłanką decyzji przewidzianej w art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego.