Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 17 kwietnia 1985 r., sygn. akt III ARN 7/85

Metryka

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbudowę kaplicy (...)

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 1984 r. II SA 694/84 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Teza

Nietrafny jest pogląd, jakoby budynek parafialny, przeznaczony na mieszkania dla księży i w części na ich działalność katechetyczną oraz na szkolenie chóru kościelnego stanowił obiekt użyteczności publicznej, do wzniesienia którego, z uwagi na brak odpowiednich postanowień w przepisach rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ nie miały zastosowania żadne ograniczenia, w szczególności objęte art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

Zgodnie z definicją, zawartą w par. 4 powołanego rozporządzenia, przez budynki użyteczności publicznej rozumie się takie budynki, które służą celom administracji, wymiaru sprawiedliwości, oświaty, celom kultu religijnego, służbie zdrowia itp.

Za budynek służący celom kultu religijnego uważa się kościół względnie kaplicę, jako miejsce modłów dla każdego, kto chce zaspokoić swoje potrzeby religijne.

Dom parafialny nie służy celom kultu religijnego.