Uzasadnienie
Sam fakt istnienia rozbieżności w orzecznictwie sądowym lub administracyjnym nie wskazuje na to, że uszczerbku doznaje interes Państwa, bo wykładnia prawa stale ulega doskonaleniu zarówno w jej metodach, jak również z uwagi na coraz głębsze wnikanie w poszczególne przepisy oraz w związki ujawniające się pomiędzy różnymi uregulowaniami prawnymi.
W przypadku orzecznictwa sądowego uznanie rozbieżności w orzecznictwie za niedopuszczalne oznaczałoby w samej rzeczy pozbawienie sędziego gwarantowanej konstytucyjnie niezawisłości.
Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991r. /III ARN 32/91 - nie publikowane/, że rozbieżności w orzecznictwie są związane z działaniem sądów orzekających w różnych składach osobowych i że sam fakt pojawienia się takich rozbieżności nie uzasadnia jeszcze twierdzenia o naruszeniu interesu Państwa.
Zarzut rażącego naruszenia przez zaskarżony wyrok sądu administracyjnego art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ nie odpowiada stanowisku zajętemu przez Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 29 maja 1991r. /III AZP 3/91 - nie publikowana/ uznał za dopuszczalne wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia budowlanego na terenie nie posiadającym planu zagospodarowania przestrzennego.