Uzasadnienie
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie określenia upoważnień dla terenowych organów administracji państwowej o właściwości ogólnej do stanowienia przepisów prawa miejscowego /Dz.U. nr 25 poz. 126/ nie obejmuje zagadnień unormowanych w art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach - Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./.
Oznacza to, że także po wejściu w życie ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 41 poz. 185/ ustalanie terenu budowlanego i jego podziału na działki budowlane należało nie do kierownika wydziału lecz do kompetencji rady narodowej stopnia podstawowego.
Zgodnie z utrwaloną judykaturą Sądu Najwyższego /por. m.in. III ARN 30/87, III ARN 32/87 i III ARN 28/87/ grunt rolny podlegający przepisom ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarze wsi /Dz.U. 1969 nr 27 poz. 216/ jak i ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./ traci swój charakter rolny z chwilą przeznaczenia go pod budownictwo mieszkaniowe względnie z chwilą przejścia jego własności na rzecz Skarbu Państwa.