Uzasadnienie
Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ uprawnienie do przydzielenia opróżnionej części samodzielnego lokalu mieszkalnego przysługuje osobie, która w tymże lokalu zajmuje inną część lokalu /w tym także jako pomieszczenie zastępcze/ o powierzchni mniejszej od przysługującej jej normy zaludnienia.
W myśl natomiast art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy samodzielnym lokalem jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku zespół izb łącznie z pomieszczeniami pomocniczymi, w których zamieszkiwanie nie wymaga korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu.
W sytuacji więc, gdy prawo do zwolnionej części lokalu przysługuje w rozumieniu art. 34 ust. 3 powołanej ustawy nie jednemu, lecz dwóm najemcom zamieszkałym we wspólnym lokalu, uprawniony organ administracyjny dokonuje, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wyboru najemcy, opierając się na ustaleniach dotyczących tego, który z najemców znajduje się w trudniejszych warunkach przy uwzględnieniu takich okoliczności jak: skład rodziny, posiadanie uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkaniowej, stan zdrowia.
Nie ulega wątpliwości, że zarówno organ administracji państwowej, jak też Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozstrzyganiu sprawy kierowały się wyjątkowo trudną sytuacją mieszkaniową małżonków S.