Uzasadnienie
Zasada państwa prawnego przewidziana w art. 1 obowiązującej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zakład, iż sfera, w której obywatele mogą występować w obronie swych praw, w wypadku ich naruszenia przez organy władzy i administracji państwowej, na drogę postępowania przed niezawisłym sądem ulegać powinna stałemu rozszerzaniu.
W razie wątpliwości na temat granic kognicji sądowej w sprawach dotyczących możliwych naruszeń opartych na przepisach prawa uprawnień lub prawnych interesów obywateli muszą być rozstrzygane zgodnie z zasadą "in dubio pro actione", a więc, że w razie wątpliwości przyjmować należy zawsze zasadę poszerzania, nie zaś zwężania granic kompetencji sądów.
Stanowisko powyższe znajduje uzasadnienie także w świetle art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, które zostały ratyfikowane przez Polskę w dniu 3 marca 1977 r., a także art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, stwierdzających, że każdy uprawniony jest do tego by jego sprawa została rozpoznana sprawiedliwie, publicznie i w rozsądnym czasie przez niezawisły sąd, ustanowiony prawem.
Przepisy powyższe polski Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 7 stycznia 1992 r. /K 8/91/ odniósł również do zasady ustalania granic kompetencji sądu administracyjnego w indywidualnych sprawach obywateli z zakresu administracji publicznej.
Jest to więc zasada, która kierować powinna interpretacją przepisów całokształtu prawa proceduralnego i założeniami konstruowania polskiego systemu ochrony opartych na prawie uprawnień i interesów obywateli wobec władz publicznych.