Uzasadnienie
Przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /t.j. Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/.
Orzeczenie o jej zwrocie poprzednim właścicielom mogło nastąpić - w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1985 r. III AZP 8/84 /OSN 1985 z. 10 poz. 145/, aktualnej również pod rządem ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99/ - wyłącznie na drodze sądowej, po uprzednim wydaniu przez organ administracji państwowej - na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /art. 74 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości/ - ostatecznej decyzji ustalającej, że nieruchomość nie została użyta i jest zbędna na cele, dla których nastąpiło jej nabycie.
Wobec wyłączności drogi sądowej w sprawie o zwrot przedmiotowej nieruchomości, wymienione na wstępie decyzje administracyjne były - jako wydane z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej - nieważne /art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa/.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na skutek skargi poprzednich właścicieli nieruchomości, powinien był, zamiast uchylenia obu zaskarżonych decyzji, stwierdzić ich nieważność /art. 207 par. 1 i par. 3 Kpa/.
Skoro jednak, już po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny obu decyzji administracyjnych, organ administracji państwowej, kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego, decyzją z dnia 11 sierpnia 1987 r. wydaną na podstawie art. 74 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, orzekł o niezbędności przedmiotowej nieruchomości na cele, dla których została ona wywłaszczona /spółdzielcze budownictwo jednorodzinne/ i decyzja ta jest ostateczna - postępowanie wywołane wniesieniem rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1987 r. stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu.