Uzasadnienie
Zgodnie z poglądem, wyrażonym przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 11 stycznia 1991 r. /III ARN 41/90 - OSAP 1992 nr 11 str. 60/ nietrafne byłoby nawet identyfikowanie tak ujętego interesu Państwa np. z finansowym /majątkowym/ interesem Skarbu Państwa, niedopuszczalne jest zatem również identyfikowanie go wprost z każdym naruszeniem interesu majątkowego obywatela.
Sąd Najwyższy w powołanym wyżej orzeczeniu wyraził w konsekwencji pogląd, iż dla przyjęcia, że skutki naruszenia prawa w konkretnej sprawie są na tyle rażące, iż uzasadniają zastosowanie art. 421 par. 2 Kpc konieczne jest by skutki takie naruszały podstawowe wartości przewidziane w konstytucji i to w takim stopniu, że prowadzi to do sprzeczności z zasadami państwa prawnego. Gdyby więc zastosowano ów przepis do naruszenia prawomocnego wyroku w sprawie, której przedmiotem jest jednostkowy spór o charakterze prywatnym albo naruszenie prawa w indywidualnej sprawie administracyjnej niezbędne jest zawsze przekonujące uzasadnienie, iż w istocie rzeczy sprawa toczy się o naruszenie fundamentalnych zasad państwa prawnego lub o najistotniejsze treści łączące się z rozumieniem pojęcia sprawiedliwości.