Uzasadnienie
Nie było podstaw do wydania orzeczenia rażąco naruszającego przepis art. 48 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./, który stanowi podstawę prawną do przekwaterowania osób zamieszkujących budynek uznany za wymagający remontu i modernizacji z jednoczesnym opróżnieniem lokalu i przekwaterowania osób i ich rzeczy do pomieszczeń zastępczych na czas naprawy, ściśle oznaczony.
Przepisy te nie dają podstawy do powrotu najemcy na poprzednie miejsce zamieszkania z jednoczesnym żądaniem dla części rodziny /osób bliskich w rozumieniu art. 9 prawa lokalowego/ dodatkowego lokalu z powodu niewielkiego zmniejszenia powierzchni lokalu poddanego naprawie o 8,09 m kw. w sytuacji, gdy lokal ten zapewnia po 10 m kw. na każdą z pięciu osób uprawnionych do zamieszkania bez zmiany jego struktury i wyposażenia technicznego.
Nie zostały zbadane w toku postępowania istotne przyczyny i stan zdrowia osób, które uzyskały dodatkową powierzchnię mieszkalną w trybie zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1988 r. w sprawie wypadków uzasadniających korzystanie z dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia /M.P. nr 16 poz. 135/, a w szczególności czy nie stoją na przeszkodzie przepisy sanitarne dotyczące chorób zakaźnych, uniemożliwiające powrót niektórych członków rodziny do poprzedniego lokalu mieszkalnego i wspólne w nim zamieszkiwanie ze względu na ochronę zdrowia, w następstwie przebudowy mieszkania.
Okoliczność ta ma - zdaniem Sądu Najwyższego - znaczenie prawne w świetle art. 48 ust. 3 zdanie ostatnie prawa lokalowego i powinna być wzięta pod rozwagę przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.