Uzasadnienie
Błędne jest przede wszystkim stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakoby świadczenie przewidziane w art. 10 ust. 1 obowiązującej w dacie nabycia przedmiotowych nieruchomości ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz o rekultywacji gruntów /Dz.U. nr 27 poz. 249 ze zm./ miały charakter takich należności, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych.
Jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 1982 r. III AZP 8/82 należności i opłaty roczne przewidziane w tej ustawie nie są zobowiązaniem podatkowym. Są to świadczenia pieniężne o innym charakterze, który określa się bądź jako kompensacyjny bądź jako represyjny, przy czym niezależnie od określenia tego charakteru nie budzi wątpliwości to, że świadczenia, wpływające na fundusz celowy, nie są objęte przepisami o zobowiązaniach podatkowych.
Wbrew bowiem stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno pod rządem wymienionej ustawy z dnia 26 marca 1982 r., jak i ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79/ nie rozciągnięto przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych na te świadczenia, jako na jeden z rodzajów świadczeń pieniężnych nie będących zobowiązaniem podatkowym.
Charakter prawny tych świadczeń nie uległ zmianie w związku z treścią art. 46 wymienionej ustawy z dnia 26 marca 1982 r. Przepis ten bowiem dotyczy tylko kwestii postępowania w sprawach świadczeń pieniężnych wynikających z ustawy. Z charakteru zaś tych świadczeń wynika, że ulegają one przedawnieniu na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
Należy również podnieść, że w uchwale z dnia 28 czerwca 1983 r. III AZP 5/83 Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż należność przypadającą od jednostki gospodarki uspołecznionej z tytułu nabycia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolne i nieleśne ulega dziesięcioletniemu przedawnieniu. W uzasadnieniu tej uchwały, odnoszącej się do jednego z rodzajów świadczeń przewidzianych w cytowanym art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. zostało wskazane, że przy świadczeniach określonych w decyzji organu administracji państwowej wydanej w ramach przysługującego mu władztwa stosuje się trzy letni okres przedawnienia, jeżeli nie ma przepisu inaczej określającego termin przedawnienia dla takich świadczeń.