Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 29 maja 1991 r., sygn. akt III ARN 17/91

Metryka

Sąd

Sąd Najwyższy

Sprawa

sprawy ze skargi (...) na decyzję Naczelnego Architekta Warszawy (...) w przedmiocie zatwierdzenia planu realizacyjnego i pozwolenia na budowę parkingu

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 1990 r. IV SA 668/90 oddala rewizję nadzwyczajną.

Teza

1. 1. Wykładnia art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1990 r. o zmianie niektórych ustaw dotyczących samorządu terytorialnego /Dz.U. nr 43 poz. 253/ wprowadzającego retroakcje wobec art. 4 tej ustawy powinna być prowadzona z uwzględnieniem wejścia w życie instytucji samorządu terytorialnego oraz nowej struktury administracji rządowej w terenie.
2. 2. Terenowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej i o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego już od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 22 czerwca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej /Dz.U. nr 21 poz. 124/, czyli od dnia 6 czerwca 1990 r., powinny były na podstawie art. 53 ust. 1 tej ustawy liczyć się z tym, że z dniem wejścia w życie ustawy o samorządzie terytorialnym podział właściwości w administracji terenowej ulegnie zmianie i utracą one swoje kompetencje do wydania decyzji administracyjnych.
3. 3. Z zasady przestrzegania przez organ administracyjny właściwości z urzędu /art. 19 Kpa/ wynika obowiązek skrupulatnego badania właściwości przez organ w każdym stadium postępowania.
4. 4. Art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa nie tylko stanowi prawny instrument eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych przez organ, który nie jest właściwy w sprawie, ale również spełnia funkcję gwarancyjną w odniesieniu do spoczywającego na organie administracyjnym obowiązku przestrzegania swojej właściwości miejscowej i rzeczowej.