Uzasadnienie
W orzecznictwie Sądu Najwyższego za przyjęty należy uznać pogląd, według którego założenie przez najemcę lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku zarządzanym przez jednostkę gospodarki uspołecznionej urządzeń kąpielowych uprawnia wynajmującego do podwyższenia czynszu najmu z tytułu istnienia w lokalu tych urządzeń tylko wtedy, gdy zwróci najemcy ich równowartość /art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.
Pogląd ten, wyrażony w uchwale z dnia 13 listopada 1984 r. III AZP 4/84 /OSN 1985 z. 8 poz. 104/ i w wyroku z dnia 18 września 1985 r. III ARN 25/85 /nie publikowany/, znalazł potwierdzenie w stanowiącej zasadę prawną w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1986 r. III AZP 9/85 /OSN 1986 z. 12 poz. 192/.
Znalazł on też wyraz w wyroku z dnia 21 marca 1986 r. III ARN 32/85 /nie publikowany/.
Zaskarżony wyrok, który został oparty na poglądzie odmiennym, rażąco narusza przepisy prawa.