Uzasadnienie
W świetle wiążącej skład Sądu Najwyższego rozpoznającego sprawę niniejszą uchwały połączonych Izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 1983 r. III AZP 11/82 brak jest podstaw do przyjęcia, iż Naczelny Sąd Administracyjny właściwy był do rozpoznania tej skargi.
W uchwale wyrażony bowiem został pogląd, że "przepis art. 196 par. 2 pkt 19 Kodeksu postępowania administracyjnego nie uzasadnia właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpatrywania spraw o rozwiązanie stosunku pracy nawiązanego na podstawie mianowania; natomiast Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpatrywania tego rodzaju spraw, jeżeli przepis szczególny tak stanowi".
Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, niewłaściwym do rozpoznawania sprawy, nie może bowiem być uznane za postępowanie odwoławcze będące w toku, w chwili wejścia w życie ustawy z dnia 14 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214/. Charakteru tego nie ma również postępowanie przed Sądem Najwyższym wszczętego na skutek rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.