Orzeczenie Sądu Najwyższegoz 17 czerwca 1983 r., sygn. akt III ARN 10/83

Metryka

Sąd

Sąd Najwyższy

Rozpoznanie

(...)

Sprawa

ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości w sprawie o wywłaszczenie nieruchomości małżonków (...).

Od orzeczenia

na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 1982 r. I SA 885/82 uchyla zaskarżony wyrok w części uchylającej decyzję Naczelnika Miasta i Gminy (...) w sprawach o wywłaszczenie nieruchomości małżonków (...); oddala rewizję nadzwyczajną w pozostałej części to jest

Teza

1. Decyzja wojewody - jako organu administracji państwowej II instancji - zmieniająca decyzję organu administracji I instancji, wydana w trybie nadzoru /art. 155 Kpa/ jest ostateczna w rozumieniu art. 16 Kpa i wyczerpuje tok instancji.

Według bowiem art. 198 Kpa wyczerpanie toku instancji nie jest uzależnione od zaskarżenia decyzji przez stronę, ma ono również miejsce wtedy, gdy organ administracji drugiej instancji wydaje decyzję w trybie nadzoru.

Od decyzji tej służą środki kontroli pozainstancyjnej wraz z kontrolą sądową włącznie.

2. Przepis art. 37 ust. 3 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/ należy tak tłumaczyć, że obligatoryjnemu wywłaszczeniu podlegają jedynie takie nieruchomości, które staną się nieodwracalnie nieużytkami, na skutek wydobywania z nich materiałów /np. kamieni, żwiru, piasku/, niezbędnych do realizacji celów określonych w art. 37 ust. 1 tej ustawy.