Uzasadnienie
Pismem z 8 czerwca 2026 r. B. R. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny Dyrektorowi (...) Liceum (...) (dalej jako: Dyrektor Liceum lub organ) za nieprzekazanie skargi na bezczynność z 6 maja 2026 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Podał, że 31 października 2025 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a następnie 26 listopada 2025 r. oraz 6 kwietnia 2026 r. wysłał ponaglenia w sprawie tego wniosku. Wyjaśnił, że 6 maja 2026 r. została skierowana skarga na bezczynność organu, ale zgodnie z informacją otrzymaną od Wydziału Informacji Sądowej skarga ta nie została przekazana do Sądu.
Skarżący podkreślił, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Wskazał także, że dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, ewentualnie - na wypadek uznania przez Sąd, że zachodzą przesłanki do jej wymierzenia - o miarkowanie grzywny do możliwie najniższej wysokości. Podano, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została sporządzona w dniu 6 maja 2026 r. i była związana z uprzednim wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z 31 października 2025 r. Wyjaśniono, że organ skoncentrował się na kwestii merytorycznego udostępnienia żądanej informacji (przekazania statutu szkoły) i w tym zakresie podjął działania zmierzające do realizacji obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniesiono, że zaniechanie przekazania skargi do Sądu było wynikiem błędu organizacyjnego po stronie organu, a nie zamiarem uniemożliwienia skarżącemu realizacji prawa do sądu ani celowego przedłużania postępowania. Doszło bowiem do wadliwego potraktowania skargi na bezczynność jako elementu dalszej korespondencji w sprawie udostępnienia dokumentu, a nie jako pisma procesowego wymagającego przekazania do sądu administracyjnego.
Wskazano, że uchybienie to, jakkolwiek naganne, ma charakter incydentalny i wynika z niedoskonałości przyjętych rozwiązań organizacyjnych, które obecnie są korygowane, a ponadto było związane z okresem matury i zakończenie roku szkolnego.
W piśmie z 3 lipca 2026 r. wnioskodawca podtrzymał swój wniosek, kwestionując okoliczności przedstawione przez organ w uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jednakże zgodnie z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Z przytoczonych przepisów wynika, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia mogą natomiast rzutować na wysokość wymierzonej grzywny (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, dostępne w CBOSA). Przy czym wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku przekazania akt sprawy wraz ze skargą nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, dostępne w CBOSA).
Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu, który wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie. Podnieść przy tym należy, że grzywna wymierzana w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ukaranie organu służy zatem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała NSA z 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13, dostępne w CBOSA). W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu.
W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej został doręczona organowi 11 maja 2026 r. (wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej – k. 44). Z uwagi na fakt, że skarga ta dotyczyła bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, organ był zobowiązany przekazać ją Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od jej otrzymania, czyli najpóźniej do 26 maja 2026 r. Tymczasem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero 23 czerwca 2026 r. (data nadania pocztowego – k. 9 w aktach sprawy II SAB/Ol 165/26). Nie ulega zatem wątpliwości, że organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi z naruszeniem przepisów określających termin na wykonanie tych czynności. W związku z tym zaistniały podstawy do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny.
Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzona grzywna w kwocie 200 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości.
Sąd wziął bowiem pod uwagę okoliczności wskazywane w odpowiedzi na wniosek, a dotyczące błędnego potraktowania skargi. Należy przy tym zauważyć, że w sprawach dotyczących informacji publicznej Dyrektor Liceum nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym, a jedynie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a więc organem jedynie w sensie funkcjonalnym, z uwagi na to, że wykonuje zadania publiczne. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, trudno przypisać organowi celowe działanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 1 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od wniosku.