Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2026 r. A. K. (dalej jako: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie PKS K. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej jako: organ lub Spółka) grzywny za nieprzekazanie ww. Sądowi skargi z dnia 9 września 2025 r. dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W treści wniosku skarżący dodatkowo zwrócił się o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w dniu 9 września 2025 r., za pośrednictwem Spółki, wniósł skargę na jej bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 lipca 2025 r. Skarga została doręczona Spółce w dniu 16 września 2025 r. Ustawowy termin do jej przekazania do Sądu upływał w dniu 1 października 2025 r. Na podstawie informacji pozyskanych w Wydziale Informacji Sądowej WSA w Lublinie wnioskodawca ustalił, że do dnia złożenia wniosku skarga nie została przekazana.
Wnioskodawca nadmienił, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r. sygn. akt II SO/Lu 6/25 tut. Sąd wymierzył Spółce grzywnę za nieprzekazanie tej samej skargi do sądu w ustawowym terminie w wysokości 100 zł. Pomimo tego postanowienia, skarga nie została jednak w dalszym ciągu przekazana.
W dniu 2 lipca 2026 r. (potwierdzenie odbioru – k. 15 akt sądowych) Sąd doręczył Spółce odpis powyższego wniosku oraz wezwał ją do złożenia odpowiedzi na wniosek. Pomimo upływu zakreślonego terminu, Spółka do tej pory nie odpowiedziała na wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga do sądu administracyjnego jest wnoszona za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Obowiązkiem organu jest przekazanie sądowi skargi, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zasadniczo w terminie 30 dni od daty jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej obowiązują przepisy szczególne, modyfikujące termin przekazania skargi wraz z aktami do sądu. Jak wynika z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), przekazanie skargi następuje w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania przez organ.
Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny Spółce, w dniu 9 września 2025 r. wnioskodawca, za pośrednictwem operatora pocztowego, skierował do Spółki skargę na jej bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 lipca 2025 r. Korespondencja została doręczona Spółce w dniu 16 września 2025 r. (k. 3-5 akt sądowych). Do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny, skarga na bezczynność organu nie została przekazana tutejszemu sądowi.
Podkreślić trzeba, że rozpatrywany w niniejszej sprawie wniosek jest już drugim wnioskiem skarżącego o wymierzenie Spółce grzywny za nieprzekazanie w terminie tej samej skargi. Poprzedni wniosek z dnia 27 października 2025 r. został przez tut. Sąd uwzględniony - postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r. sygn. akt II SO/Lu 6/25 wymierzono Spółce grzywnę w wysokości 100 zł. Sądowi wiadome jest z urzędu, że ww. postanowienie ze stwierdzeniem daty jego prawomocności zostało doręczone Spółce w dniu 17 lutego 2026 r. (potwierdzenie odbioru – k. 31 akt sprawy sygn. II SO/Lu 6/25).
Należy przypomnieć, że zasadniczym celem nałożenia grzywny na organ/podmiot obowiązany do przekazania skargi właściwemu sądowi administracyjnemu, jest przymuszenie tego organu do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., a w rozpatrywanej sprawie także art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
Z niekwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy wynika natomiast, że grzywna orzeczona na mocy postanowienia tut. Sądu w sprawie sygn. II SO/Lu 6/25, nie przyniosła zamierzonego rezultatu, bowiem organ – pomimo prawidłowo doręczonego odpisu prawomocnego postanowienia – w dalszym ciągu nie zrealizował obowiązku przekazania skargi z dnia 9 września 2025 r. do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu, utrzymująca się, bierna postawa Spółki jednoznacznie przesądza o słuszności ponownego obciążenia jej grzywną na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd podziela w tym zakresie pogląd, że grzywna, o której mowa w powyższym unormowaniu, nie ma charakteru jednorazowego i w sytuacji, gdy organ, pomimo wymierzenia grzywny, w dalszym ciągu nie wypełnia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, dopuszczalne jest ponowne jej wymierzenie. Ponadto, z uwagi na dyscyplinujący charakter wniosku o wymierzenie grzywny, nie sposób przyjąć, że grzywna raz wymierzona czyni niedopuszczalnym kolejny wniosek w tym zakresie. W opisanym przypadku nie zachodzi stan rzeczy osądzonej, zaś rozumowanie przeciwne prowadziłoby wprost do ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu (zob. np. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12).
Skoro zatem Spółka, pomimo ukarania jej już raz grzywną za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 9 września 2025 r., w dalszym ciągu uchyla się od przedmiotowego obowiązku, należy uznać, że zachodzą podstawy do ponownego zastosowania wobec niej środka przewidzianego w art. 55 § 1 p.p.s.a. Oorzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a. Określając jej wysokość Sąd miał natomiast na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim znaczny okres w uchybieniu terminu do przekazania skargi oraz fakt, iż uprzednio wymierzona organowi grzywna w kwocie 100 zł nie była wystarczająca dla osiągnięcia zarówno jej dyscyplinującego, jak i prewencyjnego celu.
Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż Spółka zlekceważyła wezwanie Sądu do złożenia odpowiedzi na wniosek i tym samym nie wykazała żadnych okoliczności,, które usprawiedliwiałyby jej zaniechanie w przekazaniu skargi. Sąd tym razem orzekł zatem o wymierzeniu grzywny w kwocie dziesięciokrotnie wyższej od poprzedniej, uznając ją za adekwatną do stopnia naruszenia prawa stwierdzonego na obecnym etapie postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
O zwrocie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy od wniosku w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia)