Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lipca 2026 r. J. O., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę na bezczynność Starosty Kłodzkiego w sprawie złożonego przez niego wniosku z dnia 24 września 2024 r. dot. aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z treścią załączonego aktu notarialnego z dnia 7 listopada 1984 r.
W odpowiedzi na skargę, Starosta wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że w przedmiocie przywołanego wniosku skarżącego prowadził postępowanie administracyjne, które zostało zakończone decyzją z dnia 16 stycznia 2025 r. Rozstrzygnięciem tym organ odmówił ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego nr [...], miasta N. działek wyszczególnionych w akcie notarialnym z 7 listopada 1984 r. i wpisanie jako ich właściciela J. O. Następnie, decyzja ta bez uprzedniego wywiedzenia odwołania, została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który prawomocnym postanowieniem z dnia 26 marca 2025 r. odrzucił skargę jako niedopuszczalną z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia. Ponieważ skarżący nie złożył odwołania od decyzji z 16 stycznia 2025 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, decyzja stała się ostateczna z dniem 14 kwietnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Należy podkreślić, że skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie została załatwiona w przewidzianym prawem terminie. Oceny tej dokonuje sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi.
W orzecznictwie sądowym podnosi się, że skarga na bezczynność, jak też na przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesiona już po zakończeniu tego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19; z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, CBOSA).
Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W jej realiach skarżący, w dniu 24 lipca 2026 r., wystąpiła ze skargą na bezczynność Starosty Kłodzkiego w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 24 września 2024 r., w sytuacji gdy względem tego wniosku skarżony organ prowadził postępowanie i zakończył je przez wydanie decyzji z dnia 16 stycznia 2025 r., która jest ostateczna od 14 kwietnia 2025 r. Tym samym, w dacie złożenia niniejszej skargi nie istniał stan bezczynności, który podlegałby ocenie sądu administracyjnego.
W tych okolicznościach złożona skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.