Uzasadnienie
Skargą datowaną na dzień 11 czerwca 2026 r. R. K. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca) zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika zakwestionował bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Z akt sprawy wynika, że Wojewoda Dolnośląski (którego opieszałość zaskarżono) wydał 5 czerwca 2026 r. decyzję (Nr SOC-OCII.6151.1.2583.2025.PCIV/ASZ) udzielającą skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 5 czerwca 2029 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda Dolnośląski w dniu 5 czerwca 2026 r. wydał decyzję w sprawie z wniosku skarżącego z 29 maja 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Natomiast w dniu 12 czerwca 2026 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Podsumowując, okoliczność, że strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego po wydaniu przez organ decyzji stanowi przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi.
Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.