Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 kwietnia 2026 r. (data wpływu do organu) T. K. (dalej: strona skarżąca, skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Z treści przywołanego przepisu wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) dalej jako: "k.p.a.", lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 8 kwietnia 2026 r. (data wpływu do organu) wniósł przez profesjonalnego pełnomocnika skargę na przewlekłość organu w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Z akt sprawy wynika, że organ decyzją z 3 lutego 2026 r. (znak: SOC-PCII.6151.1.5946.2025.ML) umorzył postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia pobytowego, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika strony skarżącej z dnia 23 stycznia 2026 r. Decyzja została doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 13 lutego 2026 r.
Wymaga wskazania, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 1/21, stwierdził, że wniesienie skargi na przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na przewlekłość wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w przywołanej uchwale.
Mając powyższe na względzie, skoro strona skarżąca wniosła skargę na przewlekłość Wojewody po wydaniu decyzji, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).