Uzasadnienie
Pismem elektronicznym z 2 marca 2026 r. A. H. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniami z dnia 26 czerwca 2026 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone adresatowi drogą elektroniczną, zgodnie z urzędowym poświadczeniem doręczenia (k. 48 akt sądowych) w dniu 5 lipca 2026 r.
Pismami elektronicznymi z dnia 5 lipca 2026 r., doręczonymi na adres elektronicznej skrzynki podawczej Sądu, skarżący tożsamo oświadczył o cofnięciu w całości uprzednio wniesionej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego. Wskazał, że przyczyną cofnięcia skargi jest zakończenie postępowania administracyjnego i wydanie karty pobytu, przez co dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie.
Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Niezachowanie zaś określonego w powołanym przepisie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22 – dostępne w CBOSA).
Wezwanie do usunięcia wyżej opisanego braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu drogą elektroniczną w dniu 5 lipca 2026 r. Ostatnim dniem 7-dniowego terminu był zatem 12 lipca 2026 r. (niedziela). Jeżeli jednak ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W związku z tym, iż ostatni dzień terminu przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela), termin do wykonania czynności wskazanej w wezwaniu zakończył się z upływem następnego dnia po dniu wolnym od pracy, tj. 13 lipca 2026 r. (poniedziałek). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w zakreślonym terminie brak skargi nie został uzupełniony. Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący został pouczony o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niewykonania zarządzenia.
Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że skarżący został także wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i z tego obowiązku również się nie wywiązał. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie zaś żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skoro skarżący nie uiścił wpisu od skargi, to jest ona dotknięta także brakiem fiskalnym.
Odnosząc się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi zawartego w pismach elektronicznych z dnia 5 lipca 2026 r., Sąd wyjaśnia, że skierowanie do strony wezwania do usunięcia braku skargi oraz jego nieuzupełnienie wykluczyło w niniejszej sprawie badanie skuteczności ww. oświadczenia (art. 60 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.