Uzasadnienie
A. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.
Pismem z dnia 3 lipca 2026 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia przez oznaczenie jej miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń oraz podania numeru PESEL bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL.
Nadto, zarządzeniem z dnia 4 listopada 2025 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w wysokości 100 zł - w terminie 7 dni, również pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania doręczono skarżącej w dniu 4 lipca 2026 r.
W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi, ale pismem z dnia 4 lipca 2026 r. oświadczyła, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Ponieważ w realiach niniejszej sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, jak również nie usunęła braku formalnego skargi, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. Oznacza to również, że Sąd nie mógł rozpoznać wniosków strony, w tym pisma w przedmiocie cofnięcia skargi przed uzupełnieniem braku formalnego i fiskalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku jest bowiem dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.