Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z dnia 20 lipca 2015 r. W skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Postanowieniem z dnia 9 października 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia radcy prawnego.
W dniu 20 października 2015 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła radcę prawnego R. S. pełnomocnikiem dla R. S..
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r. wydanym po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2016 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego R. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. Radca prawny R. S. wniósł o przyznanie mu dodatkowej kwoty 16,80 złotych tytułem udokumentowanych wydatków, na które składać się miały koszty korespondencji (cztery listy polecone), która prowadził ze skarżącym, Dyrektorem Generalnym Służby Więziennej i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż regulacja zawarta w art. 205 § 2 p.p.s.a. ma charakter wyczerpujący, w związku z czym katalog niezbędnych kosztów nie może być rozszerzony na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji postepowania sądowego tj. prowizja banku, czy koszty związane z prowadzeniem korespondencji.
Pismem z dnia 21 marca 2016 r. radca prawny R. S. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie mu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 16,80 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez niego niezbędnych i udokumentowanych wydatków na korespondencję, a związanych z wykonywaniem zastępstwa prawnego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658).
Postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną po tej dacie, dlatego zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. (w tym od postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie udokumentowanych wydatków (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone z urzędu - wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego. Zarówno art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis p.p.s.a. nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie, gdyż w tym zakresie jest to sąd orzekający w drugiej instancji.
W związku z powyższym zażalenie wniesione przez radcę prawnego R. S. na postanowienie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 p.p.s.a.