Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 62/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. P. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 2 stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Pełnomocnik D. P. w dniu 3 kwietnia 2013 r. drogą elektroniczną wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia. Skarga kasacyjna została opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym. Do skargi kasacyjnej dołączone zostało, jako dokument elektroniczny, pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego radcy prawnemu P. S..
Sąd pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. wezwał radcę prawnego P. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez jej podpisanie, nadesłanie jej odpisu oraz nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego go do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ewentualnie do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone radcy prawnemu P. S. w dniu 16 kwietnia 2013 r.
W dniu 22 kwietnia 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo radcy prawnego P. S.i opatrzone datą 16 kwietnia 2013 r., przy którym zwrócił on wydruk powyższej skargi kasacyjnej przesłany mu celem podpisania. Wyjaśnił, że zwraca ten wydruk bez podpisu odręcznego oraz wskazał, że podpisał już skargę kasacyjną bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Podniósł ponadto, że Sąd błędnie uznał, iż załączone do skargi kasacyjnej pełnomocnictwo nie zostało podpisane. Pełnomocnictwo zostało przesłane w postaci elektronicznej jako załącznik do skargi kasacyjnej. Wskazał, że pełnomocnictwo zostało podpisane wewnętrznym podpisem elektronicznym, co wyraźnie widać zarówno na wydruku skargi kasacyjnej, jak też w interfejsie Sądu.
Do powyższego pisma radca prawny P. S. dołączył poświadczony za zgodność z oryginałem odpis wydruku skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 cytowanej ustawy każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto zgodnie z art. 46 § 3 powołanej ustawy do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Zgodnie natomiast z art. 47 § 1 cytowanej ustawy do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Przepisy powołanej wyżej ustawy nie przewidują możliwości wnoszenia pism procesowych w formie dokumentu elektronicznego z podpisem elektronicznym. Dokument wniesiony w takiej formie obarczony jest więc brakami formalnymi, które należy uzupełnić.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała zatem wymogów formalnych dla pism procesowych przewidzianych przez przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna nie została podpisana przez pełnomocnika skarżącego. Ponadto brak było odpisu skargi kasacyjnej, a dołączone pełnomocnictwo nie było podpisane.
W tej sytuacji Sąd wezwał radcę prawnego P. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W wyznaczonym terminie braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały jednak uzupełnione.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 powołanej ustawy.