Uzasadnienie
W dniu 18 kwietnia 2009 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zatytułowaną zażaleniem, na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia 20 listopada 2006 r., zażalenia z dnia 29 listopada 2006 r. i wniosku z dnia 12 grudnia 2006 r. złożonych Wojewodzie [...].
A. K. podniósł, że skargę wnosi na podstawie art. 37 kpa w związku z naruszeniem art. 35 § 1, art. 36 i art. 66 kpa. Ponadto skarżący stwierdził, iż żadna z jego spraw nie została załatwiona zgodnie z prawem, zaś Minister permanentnie naruszał przepisy art. 7 i art. 77 kpa oraz udzielał odpowiedzi nie będąc organem właściwym.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnetrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ udzielał odpowiedzi na każde pismo skarżącego, wyjaśniając dokładnie stan faktyczny i prawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Zatem w pierwszej kolejności należy wyjaśnić w jakim trybie została złożona skarga i czy może być rozpoznana przez sąd administracyjny. O charakterze pisma nie decyduje bowiem jego tytuł, ale treść.
Z treści skargi A. K. wynika zaś, że zarzuca Ministrowi Spraw Wewnetrznych i Administracji załatwianie jego sprawy niezgodnie z przepisami prawa, co skutkuje w istocie, zdaniem skarżącego, niezałatwieniem sprawy. Nadto skarżący wskazał, że działania pracowników ministerstwa dotknięte były licznymi błędami oraz manipulacjami zmierzającymi do niezałatwienia jego sprawy zgodnie z jego intencją.
W ocenie Sądu treść skargi jednoznacznie wskazuje, że złożona została faktycznie w trybie skargowym, uregulowanym w Rozdziale 2 Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa. W trybie tym można wnosić skargi, między innymi, na nienależyte wykonywanie zadań przez organ, a także przewlekłe lub biurokratyczne ich załatwianie (art. 227 kpa). Skargę można wnieść do właściwego organu administracji publicznej, którym w przypadku ministra, jest Prezes Rady Ministrów chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 229 pkt 8 kpa). Ponadto postępowanie wszczęte na skutek jej wniesienia nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, a więc nie podlega również tej kontroli bezczynność organu wyższego stopnia.
Nawet gdyby przyjąć, że skarga A. K. złożona została jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a więc w trybie art. 37 kpa, to zażalenie takie jest swoistym środkiem prawnym, przysługującym stronie, i może być wniesione do organu administracji publicznej wyższego stopnia, nie zaś do sądu. Nadto postępowanie wszczęte na skutek jego wniesienia, podobnie jak w przypadku skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa, nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, nie podlega jej również bezczynność organu wyższego stopnia.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga A. K. jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.