Uzasadnienie
J.S. pismem z dnia 19 października 2011 r. złożył, za pośrednictwem Wójta Gminy [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi J.S. podniósł, że 30 września 2011 r. zwrócił się, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o pilne przesłanie pocztą elektroniczną lub alternatywnie na płytach CD pełnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady sesji [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2011 r., wykonanego w ramach działań statutowych.
Jednocześnie J.S. wystąpił o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego na podstawie art. 155 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie, bowiem na adres poczty elektronicznej urzędu nie wpłynął powołany w skardze wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, iż zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
W rozpatrywanej sprawie J.S. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z 30 września 2011 r. o przesłanie pocztą elektroniczną lub alternatywnie na płytach CD pełnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady sesji [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2011 r.
W związku z powyższym wskazać należy, że zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W takim przypadku złożenie wniosku jest warunkiem realizacji prawa do informacji publicznej. Nie zawsze konieczne jest złożenie wniosku w formie pisemnej. Zawsze jednak żądanie udostępnienia określonej informacji publicznej musi być organowi przedstawione.
W rozpatrywanej sprawie skarżący podał, że w dniu 30 września 2011 r. złożył do Wójta Gminy [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej.
Zasadniczą kwestią w sprawie ze skargi na bezczynność jest ustalenie, czy po stronie określonego organu administracji publicznej istniał prawny obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku w przewidzianej prawem formie, tj. zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej albo w formie czynności materialno-technicznej w przypadku udzielenia informacji, albo – w razie odmowy jej udzielenia – w formie decyzji. Podkreślenia wymaga jednakże, iż ocena taka może zostać dokonana przez sąd tylko wówczas, gdy do organu wpłynął (lub został przedstawiony ustnie) wniosek z określonym żądaniem.
Jak wynika z oświadczenia organu, w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] nie otrzymał wniosku z dnia 30 września 2011 r. i nie mógł zapoznać się z jego treścią. Wniosek taki nie wpłynął bowiem do podmiotu, którego bezczynność zaskarżono w niniejszej sprawie. Nie został też przedstawiony Wójtowi Gminy [...] w innej formie.
Wobec powyższego, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Wójta Gminy [...] jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez sąd administracyjny – w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku (ani pisemnego ani ustnego) – czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia. Tylko bowiem skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowić może podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku.
Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na Wójcie Gminy [...] ciążył obowiązek rozpoznania wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony. Samo wysłanie wniosku przez skarżącego, czego Sąd nie kwestionuje, nie przesądza o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Wniosek musi bowiem dotrzeć do organu, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. Sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej.
Wobec niezłożenia w organie wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie jego rozpatrzenia, uznać należało za niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził podstaw do uruchomienia trybu sygnalizacyjnego, określonego w art. 155 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o co wnosiła strona skarżąca.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.