Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako ppsa), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Postanowieniem z 17 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. S. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych uznając, że wnioskodawca nie wykazał aby jego sytuacja osobista i majątkowa uzasadniała przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W ustawowym terminie A. S. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. W uzasadnieniu podniósł, że od [...] grudnia 2013 r. jest osobą bezrobotną z prawem do zasiłku w kwocie 823, 60 zł miesięcznie. Na dowód powyższego załączył kserokopię decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2013 r. nr [...].
Biorąc pod uwagę wskazane przez skarżącego okoliczności, zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2013 r. jest oczywiście uzasadnione, a wniosek o przyznanie prawa pomocy wymaga rozpoznania na nowo z uwzględnieniem przedstawionej sytuacji materialnej. Z tego względu, na podstawie art. 195 § 2 ppsa, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Z treści oświadczenia skarżącego i złożonych przez niego dokumentów wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a wyłącznym źródłem jego utrzymania jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 823, 60 zł brutto. Skarżący nie posiada żadnego majątku.
W myśl zaś art. 246 § 1 ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa.
W niniejszej sprawie skarżący wykazał, że wysokość wypłacanego mu zasiłku dla bezrobotnych, będącego wyłącznym źródłem jego utrzymania, uniemożliwia mu poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W związku z tym należało uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Sąd postanowił, jak w pkt 2 sentencji.