Uzasadnienie
Dnia 14 kwietnia 2014 r. W. S, powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwrócił się z wnioskiem (przesłanym drogą elektroniczną) do Starosty Powiatu [...] o udzielenie mu informacji publicznej.
Wobec nieotrzymania odpowiedzi na powyższy wniosek W. S. wywiódł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że nie popadł w bezczynność, bowiem nie wpłynął do niego sporny wniosek. Organ przesłał do Sądu wydruk logów z serwera organu, obejmujący okres oznaczony datą spornego wniosku, z którego wynika, że na adres poczty elektronicznej organu dotarła korespondencja od skarżącego, którą system informatyczny organu zakwalifikował jako spam i usunął.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu, w jego realiach faktycznych, sprowadzała się do oceny tego, czy strona wykazała, iż doręczyła organowi swój wniosek z dnia 14 kwietnia 2014 r.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymagała okoliczność, że dysponentem systemu komputerowego obsługującego urząd Starosty Powiatu [...], w tym m.in. pocztę elektroniczną urzędu, jest organ. To prowadzi do konkluzji, iż w kontaktach z interesantami urzędu, tylko organ ponosi odpowiedzialność za ewentualne nieprawidłowości w działaniu własnego systemu informatycznego. Interesanci urzędu, nie mając wpływu na działanie tego systemu, nie mogą ponosić ewentualnych negatywnych następstw takich nieprawidłowości.
Przechodząc do meritum sprawy wskazać należało, iż w toku postępowania sądowego wyjaśniono, iż strona przesłała wiadomość na adres elektroniczny organu, co potwierdza wydruk obrazujący wiadomości wysłane z adresu mailowego strony.
Wyjaśniono także, że wiadomość wysłana przez skarżącego pocztą elektroniczną dotarła do serwera organu, obsługującego m.in. pocztę mailową, co potwierdza wydruk logów z tego serwera. Z przywołanego wydruku wynika też informacja, że system informatyczny organu zakwalifikował przesyłkę skierowaną przez skarżącego jako spam, i usunął ją.
Z powyższych faktów wyłania się więc wniosek, iż strona w sposób skuteczny wniosła do organu swoje żądanie z dnia 14 kwietnia 2014 r. Przesyłka mailowa od wnioskodawcy dotarła bowiem do serwera organu. Bez wpływu na powyższe wnioski pozostaje fakt usunięcia spornej wiadomości przez system informatyczny obsługujący w organie pocztę elektroniczną. Strona nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania systemu komputerowego działającego w urzędzie i obsługującego kontakt elektroniczny interesantów z urzędem. Interesanci organu nie posiadają bowiem żadnego wpływu na konfigurację tego systemu i wybór kryteriów kwalifikacji poczty mailowej jako spamu.
W świetle powyższego uznać należało, że organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony z 14 kwietnia 2014 r. Dla tego stwierdzenia bez znaczenia pozostaje zaś okoliczność, że bezczynności nie wywołała opieszałość organu, a awaria systemu informatycznego. Organ będzie więc zobowiązany do rozpatrzenia omawianego wniosku strony (treść wniosku znajduje się w aktach sprawy) zgodnie z nakazem zawartym w punkcie pierwszym uzasadnianego wyroku.
Materia przyczyn leżących u podstaw braku rozpoznania wniosku strony ma natomiast wpływ na ocenę tego, czy bezczynność organu nosiła cechy bezczynności kwalifikowanej. W ocenie tutejszego Sądu, w realiach faktycznych sprawy nie sposób dopatrzyć się takiego kwalifikowanego rodzaju bezczynności po stronie organu. Nierozpoznanie wniosku strony nie wynikało bowiem ze złej woli organu, a jedynie z awarii systemu informatycznego obsługującego pocztę elektroniczną urzędu. Wobec powyższego brak było też podstaw do ukarania organu grzywną.
W tym stanie sprawy, uznając iż organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie objętym niniejszą skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zaś o kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.