Uzasadnienie
W dniu 17 listopada 2011 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia [...] października 2011 r.
W skardze skarżący podniósł, iż w dniu [...] października 2011 r. wystosował do Sądu Rejonowego w W. pismo, w którym zwrócił się w trybie dostępu do informacji publicznej o przesłanie mu drogą elektroniczną skanów postanowień tego Sądu w sprawie [...] z dnia [...] maja 1980 r. i w sprawie [...] z dnia [...] lutego 1996 r. Pomimo upływy w dniu [...] listopada 2011 r. ustawowego terminu do udzielenia informacji publicznej zobowiązany podmiot nie odpowiedział na wniosek skarżącego. W związku z powyższym, skarżący wniósł o zobowiązanie skarżonego podmiotu do udzielenia żądanej wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. informacji publicznej, stwierdzenie rażącego naruszenia przez niego prawa (art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej), wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w W. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Uzasadniając wniosek zawarty w piśmie procesowym, organ podniósł, iż w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję, którą odmówił wnioskodawcy żądanych skanów dokumentów, uznając, że zawarta w nich treść nie stanowi informacji publicznej. Organ stwierdził, iż jakkolwiek Sąd nie zachował terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jego przekroczenie było nieznaczne i nie sposób kwalifikować je jako rażące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Należy zauważyć, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/63).
W analizowanej sprawie organ po wniesieniu skargi do Sądu rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] października 2011 r. i decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Decyzja ta została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu [...] listopada 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia decyzji. Skoro organ rozpatrzył wniosek strony po wniesieniu skargi do Sądu, a przed dniem rozprawy, to organ ten nie pozostaje już w bezczynności, a postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Innymi słowy mówiąc: ponieważ celem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia złożonego w tym zakresie wniosku, stąd udzielenie skarżącemu wszystkich żądanych informacji uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie przyznania adwokatowi wynagrodzenia za poniesione i nieopłacone koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 162, poz. 1348 ze zm.).