Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 września 2011 r. W. S. zwrócił się do Wójta Gminy K. o udzielenie w trybie ustawy o informacji publicznej odpowiedzi na następujące pytanie: jakie przepisy prawa umożliwiły Wójtowi, wykonującemu uchwałę Rady Gminy nr 53/VIII/2003 z dnia 30 kwietnia 2003 r., nadanie budynkowi mieszkalnemu E. S., położonemu na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. - która nie graniczy z ul. K. i który (budynek) nie leży przy ulicy K., lecz przy ul. W. - numeru porządkowego K. [...].
Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] października 2011 r. poinformował W. S., iż żądana informacja, polegająca na domaganiu się informacji o obowiązującym prawie oraz informacji o zastosowaniu tego prawa w konkretnej sprawie indywidualnej, nie stanowią informacji publicznej w myśl ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Na podstawie art. 1 ust. 2 ww. ustawy, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172). Żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie.
W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w udzieleniu informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 22 września 2011 r. i w związku z bezczynnością organu żądał wymierzenia grzywny. W uzasadnieniu skargi argumentował, iż wskazane we wniosku zagadnienie stanowi informację publiczną, albowiem mieści się w art. 6 ust. 1 pkt 3a ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wnosił o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, wskazując na twierdzenia zawarte w piśmie organu z dnia [...] października 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opierając się na stanie faktycznym ustalonym jak wyżej, zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Bezczynność organu występuje, gdy organ zobowiązany do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Niezastosowanie się przez organ do nakazów przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez niezasadne twierdzenie, iż ustawa ta nie ma zastosowania w danej sprawie stanowi także bezczynność organu.
W takich sprawach wniesienie skargi na bezczynność nie musi być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa albo złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 Kpa (porównaj wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II SAB/Wa 181/05 oraz glosa B. Adamiak do postanowienia NSA z dnia 17 października 1997 r. – OSP 1998/10 s. 526).
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na pytanie dotyczące wskazania: jakie przepisy prawa umożliwiły Wójtowi, wykonującemu uchwałę Rady Gminy nr 53/VIII/2003 z dnia 30 kwietnia 2003 r., nadanie budynkowi mieszkalnemu E. S., położonemu na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. - która nie graniczy z ul. K. i który (budynek) nie leży przy ulicy K., lecz przy ul. W. - numeru porządkowego K. [...].
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 2 przepisy jej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Przedmiotowa sprawa, z uwagi na jej przedmiot – żądanie informacji o zastosowanych przepisach prawa w danej sprawie - nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Zatem do takiej informacji nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, gdyż na podstawie art. 1 ust. 2, dostęp do treści aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 ze zm.). Nadto sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej.
Takie stanowisko w podobnej sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3301/02. (orzeczenie dostępne w LEX nr 78064). Porównaj także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 712/06 (orzeczenie dostępne w Internecie).
Zatem organ prawidłowo poinformował zainteresowanego pismem z dnia [...] października 2011 r., że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, wskazując jednocześnie, iż do żądanej informacji istnieje odmienny tryb dostępu. Fakt udzielenia przez organ takiej informacji przeczy twierdzeniu skarżącego o pozostawaniu Wójta Gminy K. w bezczynności, zarówno w rozumieniu bezczynności co do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, jak i w ogólnym rozumieniu bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej (Kpa).
Z tych wszystkich wyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za chybioną i na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.