Uzasadnienie
W dniu 21 listopada 2008 r. P. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia 19 września 2008 r.
We wniosku tym skarżący, na podstawie art. 2 i art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), domagał się udzielenia informacji publicznej poprzez wskazanie: 1) formy zatrudnienia i wymiaru czasu pracy radcy prawnego P. B. w Urzędzie Miasta Z., 2) numeru legitymacji P. B. wydanej przez Okręgową Izbę Radców Prawnych, 3) izby radców prawnych, w której zarejestrowany jest P. B., 4) okresu zatrudnienia P. B. w Urzędzie Miasta Z..
Pismem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] organ wyjaśnił skarżącemu, że informacje, o które wnosi są informacjami przetworzonymi, stąd, na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej powinien wykazać, w terminie 14 dni, iż jego żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W odpowiedzi P. P. pismem z 10 października 2008 r. wezwał Burmistrza Miasta Z. do usunięcia, w terminie 3 dni, naruszenia prawa i udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 18 września 2008 r. Skarżący stwierdził, że żadna z żądanych przez niego informacji nie stanowi informacji przetworzonej, ponieważ ich udostępnienie nie wymaga dodatkowych czynności do wykonania.
Pismem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Burmistrz wyjaśnił skarżącemu, że P. B. był zatrudniony na postawie umów zlecenia od 1995 r. i łączył swoją pracę w Urzędzie z pracą na stanowisku radcy prawnego Wydziału Prawnego Dowództwa [...].
Ustosunkowując się do powyższego, P. P. pismem z dnia 31 października 2008 r. wskazał, że pismo organu nie zawiera odpowiedzi na żadne z pytań zawartych we wniosku z 18 września 2008 r., a informacje w nim zawarte zmierzają do wymijającego wypełnienia nałożonych ustawą obowiązków informacyjnych.
Pismem z dnia [...] listopada nr [...] Burmistrz Miasta Z. podtrzymał stanowisko w sprawie, nadto stwierdził, że nie ma podstaw prawnych do udzielania informacji personalnych o osobie, z którą aktualnie Urzędu Miasta Z. nie łączy żaden stosunek służbowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił Burmistrzowi Miasta Z. brak udzielenia właściwej informacji publicznej oraz naruszenie terminów do jej udzielenia.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wniósł o jej oddalenie w całości. Organ uznał skargę za nieuzasadnioną, ponieważ wniosek skarżącego dotyczył przetworzonych informacji na temat spraw osobowych byłego zleceniobiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Z kolei zasady i tryb dostępu do informacji publicznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), która jednak nie wyłącza zastosowania przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Ustawa ta w art. 16 wskazuje jako formę rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej decyzję w dwóch przypadkach: 1) odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz 2) umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej.
Decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej może być wydana wówczas, gdy chodzi o informację mieszczącą się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Odmowa informacji następuje jednak z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną, czy inną tajemnicę ustawowo chronioną, bądź prawo do prywatności (por. art. 1, 4, 6, 16 i 22 ustawy) - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195.
Powołana wyżej ustawa nie wyznacza jednak sposobu i formy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sytuacji, gdy organ, do którego wniosek wniesiono, udostępnia informacje publiczne lub nie dysponuje żądanymi informacjami. Udostępnienie informacji publicznej stanowi czynność wyłącznie materialno - techniczną, a formę i sposób jej udostępnienia wyznacza zakres żądania, chyba że środki techniczne organu obowiązanego do udostępnienia informacji nie pozwalają na wydanie informacji w całości zgodnie z żądaniem wnioskodawcy (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).
Natomiast w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale przyjąć należy, że zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak, nie ma fizycznej możliwości udostępnienia informacji objętych wnioskiem.
Dodać należy, że wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., - zwanej dalej kpa). W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych taka forma załatwienia sprawy powinna wynikać z przepisów szczególnych w sposób wyraźny lub dorozumiany, natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie reguluje tej kwestii, stąd nie można przyjąć by organ decyzją informował o braku posiadania żądanych informacji.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi P. P. uczynił bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie udzielenia właściwej informacji publicznej oraz naruszenie terminów do jej udzielenia w zakresie wniosku z dnia 19 września 2008 r.
Biorąc pod uwagę zakres żądanych informacji oraz działania organu administracji publicznej podjęte w celu rozpatrzenia wniosku z dnia 19 września 2008 r., Sąd stwierdza, że zarzut bezczynności jest uzasadniony.
O bezczynności organu można mówić bowiem wtedy, gdy nie rozpatrzył w terminie i w formie prawem przewidzianej żądania wnioskodawcy lub nie podjął w sprawie żadnych czynności. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz udzielał wprawdzie odpowiedzi na wnioski skarżącego, jednak faktycznie nie zawierają one odpowiedzi na zadane pytania. Nadto z pisma organu z dnia [...] października 2008 r. wynika, że dane, których zażądał skarżący, są informacją publiczną, natomiast w kolejnych pismach organu aspekt ten jest pomijany.
Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego Burmistrz Miasta Z. wyjaśni, czy informacje, o których udostępnienie wniósł P. P., są informacją publiczną, a następnie udostępni dane zgodnie z wnioskiem z dnia 19 września 2008 r. lub też przyjmując, iż żądane informacje nie wyczerpują przesłanek informacji publicznej, odmówi ich udostępnienia. W przypadku zaś uznania, że dane stanowią informację publiczną, ale ich udostępnienie nie jest możliwe decyzją, odmówi ich udostępnienia ze wskazaniem przyczyny tej odmowy.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.