Uzasadnienie
I. G. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wniosku o zwolnienie z dyspozycji Policji lokalu mieszkalnego.
Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 marca 2009 r. oraz kopii nadesłanych faktur i dowodów wpłat ustalono, co następuje.
Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1200 zł netto (kopia zaświadczenia ZUS z dnia [...] grudnia 2008 r. o uzyskiwaniu emerytury w wysokości 1443,66 brutto). Wnioskodawczyni udokumentowała następujące stałe miesięczne wydatki: opłata za gaz - 15,78 zł, energię elektryczną – 22,11 zł (wyliczenie na podstawie kopii faktur obejmujących 2-miesięczny okres rozliczeniowy), opłata za telefon – 65 zł. Skarżąca ponosi też wydatki na leki – ok. 40-60 zł (na podstawie kopii faktur, kwota ta ponoszona jest co 2 miesiące), opłata za lokal mieszkalny – 281,11 zł. Strona nie wykazała żadnego majątku.
Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego. Stosownie natomiast do art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że skarżąca spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni wykazała dochód w jednoosobowym gospodarstwie domowym w wysokości 1200 zł netto, a stałe miesięczne wydatki wynoszą około 420 zł. Kwota, jaką – po odliczeniu wydatków – dysponuje skarżąca z pewnością nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Biorąc pod uwagę, że w sprawie tej skarżąca obowiązana jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a nadto przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski stwierdzić należy, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1, 2 i 3 postanowienia.