Uzasadnienie
P. M. (dalej jako "skarżący") pismem z dnia 15 kwietnia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o zwrot opłat za zajęcie pasa drogowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 3 lipca 2026 r. skarżący został wezwany do wykazania czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, oraz do nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że strona skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.
Odpowiadając na zobowiązanie Sądu skarżący wskazał, że w dniu 28 listopada 2025 r. skierował do Wójta Gminy pismo, które traktuje jako ponaglenie. Pismo to zawiera wezwanie do podjęcia działań na płaszczyźnie administracyjnej, w tym zawiera wezwanie do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz wydania stosownej decyzji w przedmiocie wniosku. W przekonaniu skarżącego pismo to spełnia wszelkie elementy do uznania go za ponaglenie, natomiast ww. pismo nie zostało tak zatytułowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego w kwestii wyczerpania środków zaskarżenia, Sąd stwierdza, że nadesłane pismo z dnia 28 listopada 2025 r., o którym mowa w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skierowane do organu I instancji, wbrew twierdzeniem skarżącego, nie jest ponagleniem. W ww. piśmie skarżący, zgodnie z jego treścią, wnosi o formalne załatwienie jego wniosku (w formie postanowienia lub decyzji), albowiem w przeciwnym wypadku zmuszony zostanie do skierowania ponaglenia i skargi na bezczynność organu. Nie jest przy tym skierowane do organu wyższego stopnia (za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie).
Podkreślenia wymaga, że ponaglenie powinno być skierowane do organu wyższego stopnia względem organu, z którego działaniem wiąże się bezczynność i powinno zawierać uzasadnienie, którego treść pozwala przypisać wnoszonemu pismu charakter omawianego szczególnego środka prawnego. Z ponaglenia powinno wynikać niezadowolenie strony z niezałatwienia sprawy w terminie, którego bieg wyznaczało zgłoszone organowi uprzednie żądanie, do którego strona ta się chociażby pośrednio odwołuje. Ponaglenie służy zatem zweryfikowaniu przez organ wyższego stopnia (lub ten sam – w przypadku braku organu wyższego stopnia) czy zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości.
W ocenie Sądu tego warunku pismo z dnia 28 listopada 2025 r. nie spełnia.
Podsumowując, aby skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, taką skargę musi poprzedzać ponaglenie.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał warunku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, o czym orzeczono, jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.