Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lutego 2014 r. J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wyłączenie organu.
Zarządzeniem z dnia 28 marca 2014 r. Przewodniczącego Wydziału II - skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu, oraz nadesłanie kopii tego wezwania wraz z dowodem nadania – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2014 r. (k.11).
W odpowiedzi na wezwanie, J. C. w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014 r. złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie opisanego wyżej zarządzenia stosownie do art. 167 oraz art. 159 ustawy P.p.s.a.
W dalszej części pisma skarżący zarzucił instrumentalne stosowanie prawa przez Przewodniczącego celem obrony SKO i jego Prezesa. Dodatkowo wyraził swoje niezadowolenie z czynności podejmowanych przez wskazanego Prezesa. Skarżący wniósł również o uzupełnienie sprawy o "sfingowane sfałszowane akta sprawy WSA – gdzie to celowo i siłą niedopuszcza się do wyłączenia organu SKO oraz jego Prezesa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja sprostowania oraz uzupełnienia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych została uregulowana w Rozdziale 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W art. 167 zawarto odesłanie na mocy którego przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego.
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 powołanej ustawy).
Instytucja sprostowania ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Inna zaś oczywista omyłka może polegać na wadliwej nazwie orzeczenia (por. post. NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 33/11, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprostowanie nie może doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia ani do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Analiza treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II sądu z dnia 28 marca 2014 r. doprowadziła do stwierdzenia jednoznaczności jego treści oraz brak błędów pisarskich lub rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek wymagających sprostowania. Ponadto skarżący występując z powołanym wnioskiem nie wskazał, która część kwestionowanego zarządzenia wymaga jego zdaniem sprostowania i dlaczego.
Wobec powyższego sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o sprostowanie ww. zarządzenia i stosownie do art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 167 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.
Odnosząc się do kolejnego zgłoszonego, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2014 r., wniosku skarżącego o uzupełnienie przedmiotowego zarządzenia podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 157 § 1 ustawy P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W ocenie sądu, zarządzenie, którego uzupełnienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie, nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione. Jest to zarządzenie mające na celu ustalenie, czy przed wniesieniem niniejszej skargi, J. C. wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia. Stąd wniosek skarżącego jest w tym zakresie całkowicie bezzasadny.
W tych okolicznościach, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 167 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w pkt 2 postanowienia.