Uzasadnienie
A. Spółka z o.o. w D., dalej jako "skarżąca", "Spółka", reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej jako "organ", w przedmiocie nakazu rozbiórki pomostów.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:
- I. art. 35 § 1 oraz 35 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie załatwienia sprawy przez organ bez zbędnej zwłoki, w terminach określonych przez ustawodawcę, co w konsekwencji spowodowało pozostawanie przez organ w bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.;
- II. art. 36 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącej przez organ o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz przyczynach zwłoki, a także niewskazanie skarżącej nowego terminu załatwienia sprawy;
- III. art. 7 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli;
- IV. art. 12 § 1 k.p.a., poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi szybkiego i wnikliwego prowadzenia postępowania administracyjnego.
W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżąca wniosła o:
- I. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
- II. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt sprawy po rozpoznaniu skargi przez sąd;
- III. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- IV. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty, określonej w art, 154 § 6 p.p.s.a.;
- V. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości;
- VI. zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że zainicjowała postępowanie, na skutek którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., decyzją z dnia 12 grudnia 2024 r., znak sprawy: [...], nałożył na Spółkę obowiązek rozbiórki dwóch będących w posiadaniu Spółki drewnianych pomostów rekreacyjnych, zlokalizowanych na terenie należącej do Skarbu Państwa działki nr [...] obręb [...] M., gm. M., powiat [...] pokrytej wodami jeziora [...] w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] należącej do Spółki.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gmina M., będąca podmiotem, któremu nie przysługuje status strony postępowania, na co w pismach kierowanych do organu skarżąca zwracała uwagę, wskazując, że organ odwoławczy zobligowany był do stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania, z uwagi na wszelkie zachodzące ku temu przesłanki.
W dniu 28 marca 2025 r. Spółka złożyła ponaglenie na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie, do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, za pośrednictwem Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, który postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r. uznał, że Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopuścił się bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania.
W dniu 13 maja 2025 r., Spółka skierowała do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, pismo będące odpowiedzią na wezwanie organu z dnia 25 kwietnia 2025 r.
W czerwcu 2025 r. organ podejmował działania, o których informował skarżącą, jednakże od tego czasu, do dnia wniesienia skargi odwołanie złożone przez Gminę M. nie zostało rozpatrzone.
Skarżąca podkreśliła, że od czerwca 2025 r. organ odwoławczy nie podjął w sprawie żadnych działań, co czyni zasadnym wniosek o uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności.
Zdaniem Spółki, w niniejszej sprawie zasadne jest przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., wszakże suma pieniężna ma charakter prewencyjny, służący zwalczaniu bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Skarżąca zauważyła, że ustawodawca nie wskazał, iż suma pieniężna ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia ". W związku z tym przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 §2 p.p.s.a. nie wyklucza możliwości dochodzenia przez stronę w postępowaniu cywilnym naprawienia szkody wynikłej z bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego postępowania
Podkreślając, że Spółka od roku oczekuje na rozstrzygnięcie sprawy równie uzasadniony jest, jej zdaniem, wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Organ wyjaśnił, że pismem z 23 grudnia 2024 r. Burmistrz M. wniósł do odwołanie od decyzji z dnia 12 grudnia 2024 r., znak: [...], wydanej przez PINB w G., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego dwóch pomostów drewnianych, przylegających w linii brzegowej do działki nr [...] obręb ewidencyjny M. W dniu 21 stycznia 2025 r., w siedzibie organu odwoławczego, zaprotokołowano oświadczenie Burmistrza M. o zamiarze uzupełnienia odwołania - w terminie miesiąca, poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów, świadczących o tym, że to gmina jest właścicielem przedmiotowych pomostów.
W dniu 27 stycznia 2025 r. organ otrzymał pismo - "odpowiedź na odwołanie" Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, reprezentowanego przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w S. z 23 stycznia 2025 r.
Z uwagi na oświadczenie Burmistrza M., organ zawiadomił, pismem z 7 lutego 2025 r., strony postępowania o niemożności dotrzymania terminu rozpatrzenia odwołania i wyznaczył nowy termin jego rozpatrzenia do dnia 7 marca 2025 r.
Następnie organ zrelacjonował chronologicznie przebieg postępowania odwoławczego, wskazując na kolejne wpływające pisma i podejmowane czynności.
Dodatkowo organ wskazał, że odrębnym pismem, z 31 lipca 2025 r., na żądanie Prokuratury Rejonowej w P., przesłał teczkę akt sprawy PINB w G. o znaku [...]
Akta PINB w G. zostały zwrócone przez Prokuraturę Rejonową w G. przy piśmie z 2 września 2025 r. i wpłynęły do organu 3 września 2025 r.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów organ podniósł, że z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie stanu technicznego pomostów w M., kilkakrotnie wzywał strony postępowania do przedłożenia stosownych dokumentów, jak również informował o podejmowanych czynnościach. Podkreślił, że GINB, w odpowiedzi na ponaglenie uznał, że nie dopuścił się bezczynności.
Zdaniem organu kwestia bezczynności powinna być rozpatrywana dopiero od momentu zwrotu akt postępowania z prokuratury, to jest od 3 września 2025 r.
Brak działań w przedmiotowej sprawie po tym dniu spowodowany jest dużą ilością prowadzonych spraw w stosunku do liczby pracowników, a także koniecznością analizy obszernego materiału dowodowego, w kontekście przepisów prawa wodnego obowiązujących od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, w związku z argumentacją jednej ze stron postępowania, dotyczącą tego, że pomosty te zostały wówczas wybudowane, co z kolei jest bezpośrednio powiązane z ustaleniem prawa własności przedmiotowych pomostów i weryfikacją adresata zaskarżonej decyzji.
Powyższe powoduje opóźnienie w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Skarga jest częściowo zasadna.
Z przedłożonych Sądowi akt postępowania wynika, że skarżąca wystąpiła do PINB w G. z wnioskiem o wydanie nakazu rozbiórki pomostów rekreacyjnych, wskazując, że są one usytuowane na działce oznaczonej nr [...] w obrębie [...] M., w gminie M., sąsiadującej bezpośrednio z działką oznaczoną nr [...], należącą do Spółki.
W toku wszczętego z urzędu postępowania ustalono, że pomosty znajdują się w złym stanie technicznym i nałożono na Spółkę, na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.b., obowiązek rozbiórki w całości, nieużytkowanych i częściowo zawalonych pomostów rekreacyjnych, wykonanych z drewna, usytuowanych na gruncie działki nr [...] o pow. 130 m2, w obrębie M. – 3. Ponadto nałożono na skarżącą obowiązek uporządkowania terenu działki nr [...], określając termin dokonania rozbiórki na dzień 23 stycznia 2025 r., a termin zakończenia prac związanych z uporządkowaniem terenu na dzień 15 lutego 2025 r.
Decyzja została doręczona skarżącej Spółce, PGW Wody Polskie RZGW w Szczecinie. Do wiadomości otrzymało ją Starostwo Powiatowe w G. i Urząd Miejski w M..
W terminie otwartym do wniesienia odwołania, odwołanie wniósł Burmistrz M., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Odwołujący się podniósł, że w sprawie nie wyjaśniono istotnych okoliczności dotyczących prawa własności pomostów, co do których wydano nakaz rozbiórki. Wskazał, że już w toku postępowania organ I instancji posiadał, z pisma PGW Wody Polskie, wiedzę o sporze co do prawa użytkowania pomostów pomiędzy Gminą M. i skarżącą Spółką. W ocenie odwołującego ten aspekt sprawy nie został należycie zbadany.
Wyjaśnił także, że skarżąca nie może być adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę pomostów, bowiem nie jest ich właścicielem ani inwestorem – nie wykonała wspomnianych urządzeń wodnych. Specyfika rozwiązania przyjętego w przepisach ustawy Prawo wodne polega na tym, że urządzenie wodne, w tym wypadku pomost, jest traktowane jako nieruchomość niezwiązana z gruntem (wodą), dlatego właścicielem lub zarządcą urządzenia wodnego będzie jego inwestor – Gmina M., która ponosi stałe wydatki z budżetu na konserwację i utrzymanie pomostów.
Zdaniem odwołującego, skarżąca nie wykazała ani prawa własności pomostów, ani tego, że jest ich zarządcą.
Z akt postępowania przed organem I instancji wynika, że skarżąca Spółka posiada umowę użytkowania działki nr [...], zawartą w dniu 12 lipca 2024 r. z PGW Wody Polskie, który w stosunku do tej działki reprezentuje Skarb Państwa oraz wykonuje uprawnienia właścicielskie tego podmiotu w stosunku do działki objętej umową.
Umowę zawarto w celu prowadzenia przedsięwzięcia określonego w art. 161 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 – j.t.), dalej jako "u.p.w.", to jest w celu uprawiania rekreacji, turystyki, sportów wodnych oraz amatorskiego połowu ryb. W § 2 umowy wskazano, że na działce znajdują się pomosty rekreacyjne, wybudowane przed rokiem 1974.
W aktach sprawy znajduje się pismo PGW Wody Polskie, z 30 sierpnia 2024 r., w którym wskazano, między innymi, że własność działki, na której znajdują się urządzenia wodne nie przekłada się automatycznie na własność znajdujących się na niej urządzeń wodnych. W piśmie wskazano, że w świetle przepisów Prawa wodnego dopuszczalna jest sytuacja, w której właścicielem urządzeń wodnych jest inny podmiot, aniżeli właściciel wody.
Podniesiono, że PGW Wody Polskie nie wybudowało pomostów i wedle najlepszej wiedzy Skarb Państwa nie jest ich właścicielem, a wykonuje uprawnienia właścicielskie jedynie w stosunku do działki nr [...], która stanowi grunt pokryty wodami jeziora [...]
Z pisma wynika także, że część gruntu działki, na którym posadowione są pomosty jest przedmiotem dwóch umów użytkowania zawartych przez PGW Wody Polskie: z Gminą M. z 28 kwietnia 2021 r. i obowiązującą do 31 grudnia 2026 r. oraz ze skarżącą Spółką z 12 lipca 2024 r. i obowiązującą do 12 lipca 2034 r. Wskazano, że poprzednia umowa zawarta z Gminą M. obowiązywała do 31 grudnia 2020 r.
Podkreślono także, że przedmiotem umów jest jedynie grunt pokryty wodami, zawarte umowy nie dotyczą pomostów.
Z pisma tego wynika także, że Gmina M. i skarżąca Spółka pozostają w sporze co do własności pomostów.
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, rzeczą organu odwoławczego było w pierwszej kolejności zbadanie, czy na gruncie niniejszej sprawy, Gminie M. przysługuje przymiot strony.
Ustalenie, że wnoszący odwołanie podmiot nie posiada przymiotu strony, winno skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a.
Z kolei brak możliwości ustalenia, czy wnoszący odwołanie posiada przymiot strony, bowiem zachodzi konieczność szczegółowego zbadania tej kwestii i przeprowadzenia dodatkowego postępowania, winien skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Należy bowiem zaznaczyć, że poprawne określenie stron postępowania, jak również wskazanie adresata nałożonych obowiązków należy do obowiązków organu wydającego decyzję w pierwszej instancji i stanowi element prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Co do zasady ustalenie stanu faktycznego jest rzeczą organu I instancji, a możliwości uzupełnienia materiału dowodowego przez organ II instancji w tym zakresie są ograniczone (art. 136 k.p.a.).
Skierowanie decyzji do niewłaściwego adresata jest wadą, która nie może zostać usunięta przez organ II instancji, poprzez prawidłowe wskazanie do kogo decyzja jest adresowana, bowiem stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania.
Wskazać również należy, że nie jest rolą organów rozstrzyganie sporów pomiędzy stronami postępowania, powstałych na gruncie prawa cywilnego, a takim jest spór dotyczący prawa własności pomostów objętych postępowaniem. Organ administracji publicznej nie może w tym zakresie zastępować właściwego w tych sprawach sądu powszechnego.
Dokonując oceny zasadności skargi należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Pod pojęciem bezczynności należy rozumieć taki stan, w którym organ, pomimo obowiązku załatwienia sprawy w prawnie ustalonym terminie nie czyni tego i nie wydaje wymaganego prawem rozstrzygnięcia. Z bezczynnością mamy do czynienia również wówczas, gdy organ co prawda podejmuje jakąś aktywność związaną z rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednak jest ona wadliwa i nie odpowiada nałożonym przepisami prawa obowiązkom, na przykład rozstrzygnięcie następuje w niewłaściwej formie.
W świetle powyższych rozważań nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że organ odwoławczy pozostaje bezczynny, bowiem nie wydał w wymaganym terminie rozstrzygnięcia, w sprawie objętej odwołaniem od decyzji PINB w G., nawet, gdyby przyjąć, że bezczynność organu miała miejsce od dnia zwrotu akt z Prokuratury Rejonowej w G., to jest 3 września 2025 r.
Zdaniem Sądu, wydanie rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie powinno nastąpić znacznie wcześniej, bowiem wskazywania przez organ konieczność dokonania analizy przepisów obowiązujących w latach 60-tych ubiegłego wieku mogła mieć miejsce również bez akt postępowania, które zostały wypożyczone prokuratorowi na okres 2 miesięcy. Na uwagę zasługuje przy tym, iż od dnia zwrotu akt przez prokuratora, do dnia wniesienia skargi nie podjęto w sprawie żadnych czynności.
Nie stanowi usprawiedliwienia organu okoliczność, iż dla prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne jest przeanalizowanie obszernego materiału dowodowego, to bowiem należy do istoty działalności organu odwoławczego. Wielokrotne wyzwanie tych samych organów i podmiotów o dodatkowe informacje świadczy o tym, że postępowanie odwoławcze prowadzone jest chaotycznie.
Nie zasługuje na uwzględnienie wskazywana w odpowiedzi na skargę okoliczność prowadzenia znacznej ilości postępowań, powodująca zwłokę w rozpoznaniu odwołania. To bowiem na organie ciąży obowiązek zapewnienia odpowiedniej obsługi kadrowej i takiej organizacji pracy, aby odwołania od decyzji były rozpoznawane bez zbędnej zwłoki. Na marginesie należy zauważyć, że podnosząc ten argument organ nie przytoczył żadnych danych liczbowych, które obrazowałyby obciążenie organu prowadzonymi postępowaniami.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 0 j.t.), dalej jako "p.p.s.a", uznał, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy, Sąd zobowiązał organ do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki pomostów w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Rozpatrując wniosek skarżących o wymierzenie organowi grzywny wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użyte w przytoczonym przepisie sformułowanie "może ponadto orzec" oznacza, że decyzja o wymierzeniu grzywny lub przyznaniu sumy pieniężnej (albo zastosowaniu obu tych środków), została pozostawiona uznaniu sądu. Za ich orzeczeniem przemawia w szczególności sytuacja, gdy stwierdzona bezczynność lub przewlekłość ma kwalifikowany charakter, tj. wystąpiła z rażącym naruszeniem prawa.
Jednocześnie należy zastrzec, że z analizowanego przepisu nie wynika, by zastosowanie przewidzianych w nim instytucji ograniczało się jedynie do wyjątkowych sytuacji. Sąd winien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania tych środków także wówczas, gdy okoliczności danej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu (por. wyrok WSA w Lublinie z 28 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 43/26).
Sąd uznał za stosowne wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000,00 zł mając na uwadze konieczność zdyscyplinowania organu i zmobilizowania go do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu zastosowanie tego środka było także uzasadnione ze względu na konieczność ochrony prawa strony do załatwienia sprawy z rozsądnym terminie i bez zbędnej zwłoki.
Sąd oddalił wniosek skarżących o przyznanie im sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W tym zakresie należy wyjaśnić, że w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. jedyną przesłanką warunkującą zarówno wymierzenie organowi grzywny, jak i przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, jest uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Decyzja o zastosowaniu bądź odmowie zastosowania konkretnego środka (grzywny, sumy pieniężnej lub obu tych środków łącznie) należy do sądu administracyjnego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Jej przyznanie stanowi swoistą rekompensatę za doznane negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania administracyjnego. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, przy czym ustawodawca wprowadził instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w Kodeksie cywilnym instytucji "odszkodowania" i "zadośćuczynienia" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2020 r., syg. akt II OSK 1442/20, por. A. Kabat, Komentarz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 513-517).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się także, że przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy (zob. wyrok NSA z 22 listopada 2017 r., I OSK 1905/16). Środek ten stanowi dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Pełni nie tylko funkcję prewencyjno-represyjną, z uwagi na groźbę konieczności wydatkowania określonej kwoty ze środków publicznych na rzecz strony postępowania, a tym samym wzmacnia gwarancję terminowego załatwiania spraw, przede wszystkim jednak pełni funkcję kompensacyjną. Ma ono być swego rodzaju rekompensatą za krzywdę moralną spowodowaną bezczynnością organu i za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałego sposobu rozpoznawania jej sprawy przez organ (zob. wyroki NSA z: 11 maja 2018 r., I OSK 2230/17, 1 sierpnia 2018 r., II OSK 1216/18, 4 grudnia 2018 r., II GSK 1551/18).
Istotnym jest również, że sąd nie jest związany wnioskiem ani zakresem żądania strony, zaś oceniając przesłanki do przyznania sumy pieniężnej winien wziąć pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy, zarówno leżące po stronie organu, jak i samej strony, takie jak np. czas trwania postępowania, stopień bezczynności, jej okoliczności indywidualne i dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona, rodzaj sprawy, w której nastąpiła bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz jej znaczenie dla strony skarżącej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej oparte jest zatem na instytucji uznania sędziowskiego (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., II OSK 557/22).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Wniosek w tym zakresie nie został w zasadzie uzasadniony, skarżąca nie wskazała jakich dolegliwości wymagających zadośćuczynienia doznała na skutek przedłużającego się terminu rozpoznania odwołania złożonego przez Burmistrza M.. Sąd badając sprawę, również z urzędu nie dostrzegł takich okoliczności, które wymagałyby przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Przedłużające się rozpoznanie sprawy o nakazanie rozbiórki pomostów, a więc obowiązku nałożonego na skarżącą nie generuje, zdaniem Sądu dodatkowych uciążliwości po stronie Spółki, w szczególności takich, które wymagałyby zadośćuczynienia ze strony organu.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215 – j.t.).
Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.