Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 czerwca 2026 r. O. M. (dalej: "skarżący") złożył skargę na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, wnosząc o: stwierdzenie bezczynności organu; zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w określonym przez Sąd terminie; zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej; zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Skarżący podał, że w dniu 25 października 2023 r. złożył wniosek o pobyt czasowy i do dnia sporządzenia skargi organ nie wydał decyzji w sprawie, mimo upływu ustawowego terminu przewidzianego w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podał również, że przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie.
Organ wskazał, że w ww. wniosek skarżący złożył dniu 25 października 2023 r. za pośrednictwem operatora pocztowego, zaznaczając w nim jako główny cel pobytu na terytorium RP – wykonywanie pracy. Wniosek ten zawierał braki formalne, gdyż złożenie wniosku wymaga osobistego stawiennictwa wnioskodawcy w organie.
W dniu 13 czerwca 2025 r. skarżący wykonał obowiązek osobistego stawiennictwa w organie i wówczas odebrano od niego odciski linii papilarnych.
W toku postępowania administracyjnego, w dniu 17 czerwca 2025 r. organ wystąpił do Komendanta Oddziału Straży Granicznej, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udzielenie informacji, o której mowa w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Uzyskanie informacji od ww. służb w trakcie prowadzonego postępowania stanowi czynność, która zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego przerywa bieg terminów procesowych w sprawie. Termin na przekazanie informacji dla powołanych do tego organów wynosi 30 dni od dnia otrzymania zapytania lub w uzasadnionym przypadku - 60 dni od dnia otrzymania zapytania.
W odpowiedzi na zapytanie organu, Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie pismem z dnia 20 czerwca 2025 r. poinformował, że skarżący był oskarżony o popełnienie czynu z art. 178a § 1 kk i sprawę prowadziła Prokuratura Rejonowa w Gryficach. Ujawnienie powyższej okoliczności uzasadniało przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, zachodzą przesłanki z art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, skutkujące wydaniem decyzji odmawiającej zezwolenia na pobyt czasowy.
W związku z pozyskanymi informacjami, organ pismem z dnia 13 lipca 2025 r. zwrócił się do skarżącego o złożenie wyjaśnień i przedłożenie dokumentów z Prokuratury Rejonowej w Gryficach i Sądu Rejonowego w Gryficach w powyższej sprawie. Pismo to, po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone do organu.
W dniu 15 grudnia 2025 r. skarżący przesłał do organu zawiadomienie wydane przez Starostę Gryfickiego, datowane na 28 marca 2022 r. dotyczące wykonania przez niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.
Pismem z dnia 10 czerwca 2026 r. (a zatem już po wniesieniu skargi) organ zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. z wnioskiem o udzielenie informacji o wydanym wyroku w odniesieniu do skarżącego. Natomiast pismem z dnia 12 czerwca 2026 r., skierowanym do pełnomocnika skarżącego, wezwał skarżącego do złożenia oświadczeń odnośnie wyroku Sądu Rejonowego w G. oraz wykonywania pracy. Ponadto organ uzyskał informacje z Krajowego Rejestru Karnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że wydłużony czas podjęcia działań w sprawie o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy wynikał z konieczności ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie, wobec powziętej przez organ informacji dotyczącej postępowania karnego i wyroku Sądu Rejonowego w G.. Koniecznym było ustalenie przez organ czy wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, skutkujące wydaniem decyzji odmawiającej zezwolenia na pobyt czasowy.
W sprawie z wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, organ dokonywał działań koniecznych do wnikliwego wyjaśnienia sprawy, przy uwzględnieniu możliwości organizacyjnych organu. Wprawdzie czynności podejmowane przez Wojewodę odbywały się w pewnych odstępach czasowych, lecz nie było to związane lekceważeniem obowiązków ustawowych ani ignorowaniem interesu skarżącego, ale wynikiem bezprecedensowej liczby spraw legalizacyjnych pozostających w toku oraz utrzymującym się nadzwyczaj dużym wpływem wniosków w sprawach legalizacji pobytu oraz sukcesywnym nakładaniem przez ustawodawcę nowych obowiązków związanych ze zmianą modelu obsługi cudzoziemców.
Organ zaznaczył przy tym, że w całym okresie procedowania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżący przebywał i przebywa na terytorium RP legalnie.
Ponadto organ wskazał, że przedmiotowa skarga złożona została przez stronę w okresie spoczywania terminów załatwienia spraw związanych m.in. z udzielaniem cudzoziemcom zezwoleń pobytowych. Stanowisko niniejsze organ opiera o uregulowania obowiązujące na mocy normy art. 100d ust. 1 - 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, wprowadzonej ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 185).
Ustawodawca kilkukrotnie prolongował termin spoczywania terminów, określony w art. 100d ustawy pomocowej, a zgodnie z aktualnym brzmieniem jego ust. 1 pkt 1 lit.a w okresie do dnia 4 marca 2027 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (...) - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
W tym samym okresie, przepis ustanawia również:
- 1) wyłączenie stosowania przepisów o bezczynności organu (art. 100d ust. 3 pkt 1);
- 2) negatywne przesłanki wymierzania przez sąd administracyjny grzywien lub zasądzania sum pieniężnych (na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) od wojewody za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (art. 100d ust. 3 pkt 2);
- 3) zakaz wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności lub przewlekłości w związku z zaprzestaniem czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1 (art.100d ust. 4).
W ocenie organu, czasowa niedopuszczalność wywodzenia środków prawnych zwalczających bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, w tym również skarg, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., stanowi podstawę do uznania skargi skarżącego za niedopuszczalną, w pierwszej kolejności organ wniósł zatem o odrzucenie skargi. Jednak w przypadku uznania przez Sąd dopuszczalności skargi w przedmiocie bezczynności, z ostrożności procesowej organ wniósł również o oddalenie skargi w całości, uzasadniając powyższe czasowym spoczywaniem terminów i wyłączeniem w okresie do dnia 4 marca 2027 r. stosowania przepisów o bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:
Niniejszą sprawę Sąd rozpoznał na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów
W pierwszej kolejności, odnosząc się do akcentowanej przez organ kwestii dopuszczalności skargi, wskazać należy, że z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie regulacja ingerująca w bieg terminów załatwiania spraw dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium RP, wprowadzona ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830), mocą której w art. 1 pkt 44 dodano do ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa przepis art. 100c w brzmieniu: "1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
- 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
- 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się;
- 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
- 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki."
Następnie treść art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy została "prolongowana" na kolejny okres w dodanym w dniu 28 stycznia 2023 r., z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2023 r., przepisem art. 100d (zob. art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2023 r., poz. 185). Następnie kolejne nowelizacje wskazanego wyżej art. 100d przedłużały okres zawieszenia biegu terminów, w tym do dnia 4 marca 2027 r. (art. 17 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2026 r. poz.203)
Z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, II OSK 2498/24, II OSK 2737/24 i 2926/24, z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2945/24, z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24, z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2234/24 i II OSK 2243/24) dotyczących przedłużenia terminu stosowania ww. art. 100d do 30 września 2025 r. wynika, że NSA dokonał rozproszonej kontroli konstytucyjności regulacji ustawowej odnoszącej się do biegu terminów w sprawach zezwoleń pobytowych cudzoziemców. NSA doszedł do wniosku, że należy odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r., poz. 854; dalej jako: "ustawa zmieniająca") w zakresie, w jakim przedłużono do dnia 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d ustawy pomocowej jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
NSA podkreślił w szczególności, że obowiązywanie art. 100c i art. 100d ustawy pomocowej naruszało zasady proporcjonalności i efektywności ze względu na jedynie epizodyczny (czasowy) charakter tych regulacji, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. Jednak każdorazowo należy dokonywać wykładni powyższych przepisów przez pryzmat wyjątkowych okoliczności, o ile miały one miejsce w dacie rozstrzygnięcia przez sąd pierwszej instancji. NSA zastrzegł, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy trwają te okoliczności.
Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zob. np. wyrok TK z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93). Konkluzja ta koresponduje również z ogólną zasadą prawa cessante ratione legis, cessat lex ipsa (gdy ustaje przyczyna, dla której wydano ustawę, traci moc sama ustawa).
Zdaniem NSA, miała miejsce istotna zmiana okoliczności, gdyż ponad dwuletni okres – od dnia 15 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w liczbie tych spraw powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d ustawy pomocowej). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter. Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne" - dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu.
Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie, nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP.
W konsekwencji, NSA uznał, że nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej, nie mogły stanowić podstawy do kolejnego – czwartego z rzędu – przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy pomocowej po dniu 30 czerwca 2024 r. W związku z tym w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw, odmówił zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej, w zakresie, w jakim przedłużono do dnia 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d ustawy pomocowej jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. NSA uznał, że wystąpiła sytuacja oczywistej sprzeczności przepisu ustawy z przepisem rangi konstytucyjnej w odniesieniu do art. 100d ust. 1-4 ustawy pomocowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą w zestawieniu z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Rozwiązanie ustawowe zawarte w art. 100d ust. 1-4 ustawy pomocowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w świetle, którego cudzoziemiec nie może skorzystać z prawa domagania się (realnej) ochrony sądowej w sytuacji istniejącej opieszałości - bezczynności bądź przewlekłego działania organu jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą prawa do sądu.
Tym samym NSA stwierdził, iż niezgodność art. 100d ustawy pomocowej z konstytucyjną zasadą prawa do sądu zaktualizowała się po dniu 30 czerwca 2024 r. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zaprezentowany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który należy także odnieść do dalszych przedłużeń ww. przepisu, gdyż pozwala on na urzeczywistnienie zasad konstytucyjnych w ramach wymiaru sprawiedliwości, w tym prawa do sądu.
W świetle powyższych uwag kluczowe znaczenie dla oceny czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w prowadzeniu postępowania ma ustalenie, w jakim terminie powinien wydać wnioskowane zezwolenie oraz czy termin ten został przez niego dochowany.
Przyjąć przy tym należy, że pojęcie bezczynności odnosi się do obiektywnie sprawdzalnego stanu rzeczy, związanego tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Zatem bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy. Należy przy tym zwrócić uwagę, że stany faktyczne poddawane ocenie sądowej mogą kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, bowiem niewydanie decyzji w terminie wynikającym z przepisów prawa jest zwykle następstwem przewlekłości, a więc stanu, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.).
Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 112a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 z późn. zm.), decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie (ust. 2).
Stąd, w ocenie Sądu, wniosek o organu o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie i winna ona zostać merytoryczne rozpatrzona przy uwzględnieniu opisanego wyżej stanowiska.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, iż wniosek skarżącego wpłynął do organu 25 października 2023 r., a po uzupełnieniu braków formalnych przez wnioskodawcę, organ administracji wystąpił do właściwych organów o udzielenie stosownych informacji. Odpowiedź Komendanta Wojewódzkiego Policji, przekazująca dodatkowe informacje o skarżącym, została zawarta w piśmie z dnia 20 czerwca 2025 r. Mimo upływu kolejnych kilkunastu miesięcy, do dnia wystąpienia ze skargą nie została wydana decyzja w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Nadto, niespornie organ nie poinformował skarżącego o braku możliwości niezałatwienia sprawy w terminie wraz ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy, na zasadzie art. 36 k.p.a., uznając, iż w tym zakresie mają zastosowanie opisane wyżej szczególne uregulowania ustawy pomocowej na mocy, których kilkukrotnie prolongowano terminy załatwiania wniosków dotyczących udzielenia cudzoziemcom zezwolenia na pobyt czasowy.
Wobec powyższego należało uznać, że upłynął już okres 60 dni, w jakim organ zobowiązany był do wydania decyzji w niniejszej sprawie.
Okoliczności ponoszone przez organ w postaci trudności organizacyjnych nie mogą zwolnić organu od przyjęcia, iż organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznaniu wniosku skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Za rażące naruszenie prawa zostanie bowiem uznane naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 197/19). Postawę organu musiałaby cechować długotrwała i niezrozumiała bierność. Tymczasem Wojewoda pozostawał w przekonaniu, że treść przepisów polskiego prawa wprowadzała spoczywanie terminów do załatwienia spraw cudzoziemców.
Należy też mieć na względzie, że Wojewoda jest organem administracji publicznej i w myśl art. 6 k.p.a. zobowiązany jest do działania na podstawie i w graniach prawa. Organ respektował więc przywołane przepisy ustawy pomocowej, co wprawdzie nie uwalniało go od zarzutu pozostawania w bezczynności, jednakże powodowało, że nie można w tym zakresie przypisywać mu lekceważenia prawa w stosunku do strony skarżącej, czy też działania na jej szkodę.
Tym samym, w ocenie Sądu, brak było podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.
Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 60 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).
Na rzecz skarżącego od organu zasądzono kwotę 597 zł tytułem poniesionych kosztów postępowania, w tym 100 zł - wpisu sądowego, 480 zł - wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł – tytułem opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.
Przywołane orzeczenia dostępne są na www.nsa.gov.pl.