Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Z. F. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej z uwagi na jej niedopuszczalność.
Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik organu [...] I. R. wniósł o uzupełnienie wskazanego postanowienia Sądu z dnia [...]r. o orzeczenie co do kosztów zastępstwa procesowego. Jako podstawę złożonego wniosku pełnomocnik podał przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez [...] ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn.zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami obydwu instancji.
W art. 209 P.p.s.a. ustawodawca jednoznacznie określił, w jakich wypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Wskazany artykuł stanowi, że na wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 P.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach niż te wymienione w przywołanym artykule. W sytuacji odrzucenia skargi, sąd ma jedynie obowiązek orzec o zwrocie uiszczonego wpisu, jeżeli taki został uiszczony.
Wskazany we wniosku przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), jako podstawa prawna dla uwzględnienia żądania – nie ma zastosowania do niniejszego postępowania, bowiem określa on stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, tj. pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy, a nie pełnomocnika z wyboru.
Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 12 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 443/10, uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07) Sąd zauważa, iż przepisy z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż domaganie się przez pełnomocnika organu zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w sytuacji odrzucenia skargi nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach i dlatego na podstawie art. 157 § 2 P.p.s.a. oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia.